Πήξαμε από ευχές...

ΠΗΞΑΜΕ ΑΠΟ ΕΥΧΕΣ….

Κι άλλες αναστάσιμες ευχές στο κινητό μου, από υποψήφιο Περιφ. Σύμβουλο του κ. Μπακογιάννη, όχι πασοκογενή αυτή τη φορά. Κατάντησε αηδία. Δε γουστάρω ρε ευχές από έναν άνθρωπο που δε με ξέρει, δε μου έχει ξαναστείλει, δεν το νιώθει και κυρίως, δε γνωρίζει ότι μου τις έστειλε, αφού χρησιμοποιεί δεξαμενή προσωπικών δεδομένων με μαζική αποστολή. Έναν άνθρωπο που δε σέβεται το γεγονός ότι είμαι υποψήφιος σε άλλο συνδυασμό (Β. Αποστόλου), κάτι που γνωρίζει αφού επίσημα έχει ανακοινωθεί. Και το κυριότερο, χρησιμοποιεί, σαν χωνευτικό, δηλαδή σαν σόδα, για να μας ταίσει το μήνυμά του, ένα κορυφαίο γεγονός για τους πιστούς όπως το Θείο Δράμα και η Ανάσταση. Ο ορισμός του φαρισαίου.

Αν ήταν φίλος ή γνωστός, αν μου έστελνε πάντα ευχές, αν τουλάχιστον δεν τελείωνε με το Υποψήφιος Περ. Σύμβουλος του Κ. Μπακογιάννη, «ας πάει και το παλιάμπελο», που έλεγε και ο παππούς Αλέξανδρος.

Ξέρετε, και «ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα», έκανε δηλώσεις πίστης και αφοσίωσης και έδινε ωραίες ευχές πριν το περίφημο «φιλί της προδοσίας»

Δημήτρης Αλεξάνδρου

Μ.Κ.Ο

Του Δημήτρη Αλεξάνδρου

 

Μάσες Καλώς Ορίσατε

Του πρόσφατου Καρνάβαλου και της επικείμενης παρέλασης για την επέτειο της 25ης Μαρτίου , προηγήθηκαν και συνεχίζουν να παρελαύνουν ενώπιων μας οι περιβόητες πια Μασάτε Καρχαριών Οδόντες .

Κομματικοί φίλοι, κουμπάροι , συγγενείς , μαζιφαγάδες , κομπιναδόροι , κάθε είδους λαμόγια , τρωκτικά και πιράνχας ανέλαβαν ¨αφιλοκερδώς¨ βέβαια να διεκπεραιώσουν τις πιο πρωτότυπες και απίθανες αποστολές, τρώγοντας και πίνοντας ¨εις υγείαν¨ του αιωνίου κορόιδου.

Την ώρα που χιλιάδες άλλες συλλογικότητες, στο χώρο της κοινωνικής αλληλεγγύης , του πολιτισμού , του περιβάλλοντος, των δικαιωμάτων υπηρετούν με συνέπεια το πραγματικό νόημα του εθελοντισμού και της ανιδιοτελούς προσφοράς , τα κομματικά πλυντήρια που χρησιμοποιούν απορρυπαντικό με μπλε και πράσινους κόκκους , βάλανε μπρος τη βιομηχανία των Μ.Κ.Ο. Βαριά βιομηχανία ασφαλώς, δια της οποίας σχεδίαζαν να λύσουν το πρόβλημα της ανάπτυξης και της ανεργίας , γι αυτό άλλωστε και τις χρηματοδοτούσαν απλόχερα.

Ουαί υμίν…….

Του Δημήτρη Αλεξάνδρου

Τώρα που κατακάθισε ο κουρνιαχτός απ’ όσα διαδραματίστηκαν στο θέατρο «Χυτήριο», με αφορμή την παράσταση Corpus Christi, είναι κατάλληλη στιγμή να κάνουμε μια νηφάλια αποτίμηση, αξιοποιώντας ένα πολύτιμο εργαλείο που μας κληροδότησε η αρχαία ελληνική σκέψη. Τον ορθό λόγο και την Αριστοτελική σύλληψη περί του «είναι» και «φαίνεσθαι» ήτοι περί της ουσίας των πραγμάτων σε αντίστιξη προς την επιφάνεια. Μια μεγάλη ομάδα φανατικών χριστιανών, έκφραση ενός ιδιότυπου φονταμενταλισμού, συνεπικουρούμενη από βουλευτές και μέλη της «Χρυσής Αυγής», σε απόλυτη ταύτιση μεταξύ τους, έσπευσαν να υπερασπιστούν την αληθινή πίστη και το Χριστό για την «προσβολή» που υπέστησαν, από ένα καλλιτεχνικό γεγονός, που ουδεμία σχέση έχει με τη μορφή του Ιησού Χριστού στην ιστορική του διάσταση. Άλλωστε, εδώ και χιλιάδες χρόνια, η σχέση του ανθρώπου με το Θεό, σε όλες τις εποχές και σ’ όλες τις θρησκείες απετέλεσε βασική έμπνευση και έδωσε άπειρες αφορμές καλλιτεχνικής δημιουργίας σε όλες τις τέχνες (αρχιτεκτονική, γλυπτική, ζωγραφική, θέατρο, μουσική, πεζογραφία, ποίηση κτλ). Εάν ίσχυε ο κανόνας των ως άνω χριστιανοκάπηλων, χιλιάδες αριστουργήματα ή δεν θα είχαν δημιουργηθεί ή θα είχαν καταστραφεί (όχι πως δεν συνέβη κι αυτό). Φαντασθείτε αυτούς τους σεμνότυφους χριστιανο-πατέρες, μπροστά στο γυμνό κάλλος των αρχαίων ελληνικών αγαλμάτων. Δυστυχώς, μια από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης, σε όλα σχεδόν τα πεδία, τα επίπεδα σχέσεων ακόμα και των συναισθημάτων είναι η διάσταση λόγων και έργων

Οι τρεις Χάριτες κι ο Χάρος

     Γεννήθηκε το 1920 στη Μάκρη της Σμύρνης. Ήλθε στην Ελλάδα εκείνο το Μαύρο Σεπτέμβρη του 1922, μικρός κόκκος μιας άμμου κινούμενης απ’ τους ανέμους και τις θύελλες που έσπειραν οι ισχυροί της εποχής και τα μικρά ή μεγάλα συμφέροντά τους. Ξαναείδε τον πατέρα της το 1925, μετά την τριετή αιχμαλωσία του από τους Τούρκους.

    Διέτρεξε όλο σχεδόν τον 20^ο αιώνα, δίνοντας έναν αγώνα με απίστευτες δυσκολίες, και συμπυκνώνοντας όλα τα βάσανα και τους κατατρεγμούς, όχι μόνο του προσφυγικού στοιχείου αλλά και των άλλων Ελληνίδων σ’ αυτό το χρονικό διάστημα. 

    Στα 15 της έπιασε δουλειά σε εργοστάσιο λιπασμάτων στη Δραπετσώνα. Στα 19 της ως υπηρέτρια μιας πλούσιας οικογένειας στη Σόλωνος. Από εκεί έφυγε στα 20 της για να παντρευτεί με προξενιό έναν συμπατριώτη της Σμυρνιό και να εγκατασταθεί σ’ ένα μικρό χωριό της επαρχίας Θήβας. Ο πρώτος της γιός γεννήθηκε το 1940, ενώ ο άντρας της πολεμούσε τους φασίστες του Μουσολίνι στα βουνά της Αλβανίας.

    Έκανε συνολικά 5 παιδιά και δούλεψε σα σκυλί στα καπνά και στις άλλες αγροτικές εργασίες  για να τα αναστήσει, 20 ώρες το 24ωρο, συμπληρώνοντας δυο περίπου 35ετίες σκληρής δουλειάς.

   

Το παιδί μίλησε...

Του Δημήτρη Αλεξάνδρου

Οι βαθυστόχαστες, διεισδυτικές και βαρύγδουπες δηλώσεις Καραμανλή για το πόσο έχει ανάγκη ο τόπος τη Νέα Δημοκρατία και πόσο κινδυνεύει από το ΣΥ.ΡΙΖ.Α μου θύμισαν παλιά διαφήμιση.

Γεμάτοι αγωνία γονείς, συγγενείς και φίλοι περιμένουν να πει το βρέφος την πρώτη του λέξη. Και όταν αυτό που συμβαίνει, σηκώνεται η γειτονιά στο πόδι. Από στόμα σε στόμα διαδίδεται ταχύτατα το νέο. «Το παιδί μίλησε. Μίλησε το παιδί!..» «Και τι είπε;  Προ – πό» απαντούν με ένα στόμα.

Ο Κωστάκης μίλησε, ανακουφισμένη, η κρεμασμένη από τα χείλη του χώρα, κουρνιάζει ήρεμη πια και σταθερή. Και τι είπε ρε παιδιά; Κάτι αντίστοιχο με το παιδί της διαφήμισης. Πω – Πω!...

Δεν είναι και λίγα περίπου τρία χρόνια σιωπής. Της «σιωπής των αμνών». Δεν συνέβησαν και τόσο σπουδαία πράγματα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα. Ο λαός και η χώρα συνεχίζουν στη λεωφόρο της δόξας που εκείνος άνοιξε, χωρίς εργολάβους και διόδια. Οι Έλληνες συνεχίζουν να τρώνε με χρυσά κουτάλια ψάχνοντας πολλοί απ’ αυτούς στους κάδους των σκουπιδιών, που ευτυχώς τους άφησε γεμάτους.

Αφού κατατρόπωσε τους «νταβαντζήδες» και έγραψε «έπη» όπως «Βατοπεδιάδα», «Ζαχοπουλιάδα», «Ζημενζηάδα»  κ.λ.π. αναπαύθηκε στις δάφνες του, πήρε έναν υπνάκο 33 μηνών, ξύπνησε και είδε τον αρχηγό να ρητορεύει, σηκώθηκε και άρχισε να χειροκροτάει ασταμάτητα. Δεν σκέφτηκε σε τι κατάσταση βρίσκεται ο λαός και η χώρα, να πει βρε αδελφέ μια κουβέντα, μια λέξη συμπαράστασης, ίσως μια συγγνώμη (πολλά ζητάς)!.

Όμως τελικά μίλησε. Και συγκλόνισε μ’ αυτά που είπε. Ο λαός ξαναβρήκε το «σωτήρα του», οι αγορές ηρέμησαν, οι Τροϊκανοί τα κάνανε πάνω τους («είναι ζόρικος» τους μήνυσαν οι νταβαντζήδες).

Και ζήσαν αυτοί καλά και μεις χειρότερα. 

Υ.Γ: Οι πατριάρχες άφησαν καλή φύτρα. Οι τρεις οικογένειες δίνουν συνεχώς νέα φυντάνια! Ήδη ετοιμάζεται ο γιος του Αχιλλέα.

Δημήτρης Αλεξάνδρου

Υποψήφιος βουλευτής με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α, Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο.

Σαν ένας άλλος Ιανός…

Του Δημήτρη Αλεξάνδρου

Πέρασαν 45 χρόνια από εκείνο το μαύρο Απρίλη του 1967 και το

φάντασμα του φασισμού πλανάται ακόμα πάνω από την Ελλάδα,

την Ευρώπη, τον πλανήτη ολόκληρο.

Σαν ένας άλλος Ιανός, με τα πολλά φρικτά του πρόσωπα, άλλοτε έχει τη

μορφή της δικτατορίας των αγορών και του άπληστου χρηματοπιστωτικού

συστήματος, άλλοτε φορά τη μάσκα μιας «γιαλαντζί» κοινοβουλευτικής

κοινοπραξίας που επιτίθεται βάναυσα σε ελευθερίες και δικαιώματα που

κατακτήθηκαν με αίμα. Άλλοτε, τέλος, εμφανίζεται σαν το χρυσό αυγό

του φιδιού που εκκόλαψαν μεθοδικά- εδώ και χρόνια- τα συνεταιράκια του

δικομματισμού με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους, σε συνεργασία με τις

ντόπιες και ξένες ολιγαρχίες.

Κατά συνέπεια, το διακύβευμα των επικείμενων εκλογών της 6^ης Μαΐου

δεν είναι, μόνο, η έξοδος από το σκοτεινό τούνελ της φτώχειας,

της ανέχειας και της ανεργίας αλλά και η θωράκιση Δημοκρατικών

θεσμών, Δικαιωμάτων και ελευθεριών που φαίνεται να έχουν γίνει άχρηστες

για το σύστημα. Ήδη από το 1899 η Ρόζα Λούξεμπουργκ έγραφε

προφητικά: «Η δημοκρατία για την αστική τάξη έγινε- εν μέρει- ένα

στοιχείο περιττό, παρεμποδιστικό. Αντίθετα,, για την εργατική τάξη,

έγινε αναγκαία και απαραίτητη».