αναδημοσίευση από Αυγή
Ληξούρι - Αργοστόλι και Αργοστόλι - Ληξούρι. Από τη στιγμή που ο Εγκέλαδος «χτύπησε» την Κεφαλλονιά, οι πληγέντες κάτοικοι κάνουν το ίδιο δρομολόγιο. Το απόγευμα, πριν πέσει το σκοτάδι και οι «τρόμοι γίνουν δύο», ο κόσμος παίρνει μαζί του μερικά συμπράγκαλα και πάει στην πρωτεύουσα του νησιού για να προστατευτεί. Το πρωί επιστρέφει στις δουλειές του, που ξεκινούν και τελειώνουν στο συμμάζεμα.
Υπάρχουν αυτοί που μένουν πίσω. «Στρώνουν» τα καθίσματα των αμαξιών τους, βρίσκοντας ένα προσωρινό, ευελπιστούν, κατάλυμα. Άλλοι γιατί δεν αντέχουν ν' αφήσουν λεπτό το βίος τους. Άλλοι πάλι γιατί η φύση της δουλειάς τους δεν το επιτρέπει. «Άμα είσαι βοσκός ή φούρναρης, δεν μπορείς να πας απ' την άλλη γιατί τα δρομολόγια ξεκινούν από τις 7 το πρωί και μετά» λένε.
Υπάρχουν όμως κι αυτοί που βλέποντας τη ζωή τους να χάνεται στα χαλάσματα φεύγουν μόνιμα. Νέοι στην πλειοψηφία, αισθάνονται ότι ο τόπος δεν τους χωρά και ψάχνουν για στέγη και δουλειά μέσω γνωστών σε Πάτρα και Αθήνα.
Η ζωή στην περιφέρεια της Παλλικής έχει αλλάξει. Ο κόσμος δεν κυκλοφορεί στους δρόμους, παρά μόνο για να δει τις ζημιές ή να πάρει κάτι που του λείπει από τα λιγοστά μαγαζιά που λειτουργούν.
