Το Καλάμι και οι ήρωές του (11/6/1944)

Μία μέρα μετά την τραγωδία του Διστόμου της 10ης Ιουνίου 1944 και οι Γερμανοί κατακτητές Βύθιζαν εκ νέου μέσα στο αίμα για ασήμαντη αφορμή μία μικρή πολίχνη της Βοιωτίας, το Καλάμι. Έτσι, την Κυριακή 11 Ιουνίου 1944 το μικρό και γραφικό αυτό χωριό, που είναι ακροβολισμένο στον επαρχιακό δρόμο Λιβαδειάς―Θήβας, δέχθηκε το θανάσιμο πλήγμα των S.S. με συνέπεια όλοι οι άνθρωποι' του, εκτός από ένα ενδεκάχρονο αγόρι, να αφήσουν την τελευταία τους πνοή δίπλα στις πατρογονικές τους εστίες. Το Καλάμι παρέμενε από τότε, εκτός από ελάχιστες αναφορές, στην αθέατη πλευρά του ιστορικού γίγνεσθαι της Βοιωτίας, παρέμενε το αγνοημένο ολοκαύτωμα της. Ποια ήταν ωστόσο η αφορμή που έδωσε το έναυσμα στους Γερμανούς να κινηθούν εναντίον των φιλήσυχων κατοίκων του Καλαμιού; Ποιοι ήταν οι πρωταγωνιστές της υπόθεσης και πώς εκτυλίχθηκε το σκηνικό του δράματος; Δεν υπήρχαν άλλοι τρόποι αντιμετώπισης της κατάστασης πέραν από εκείνον της ομαδικής εκτέλεσης και της πυρπόλησης; Αμείλικτα ερωτήματα, φορτισμένα με πολλή αγωνία και πόνο, την απάντηση των οποίων θα προσπαθήσουμε να καταγράψουμε στο πλαίσιο του άρθρου αυτού.

Ας δούμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Περίπου στα τέλη Μαΐου της χρονιάς αυτής ένα φορτηγό αυτοκίνητο των Γερμανών ξεκινούσε κάθε μέρα από την Αλίαρτο με κατεύθυνση την ακροποταμιά της Πόντζας, από την πλευρά του χωριού του Αγίου Γεωργίου έχοντας έξι 'Ελληνες εργάτες που είχαν αγγαρεύσει οι αρχές κατοχής μαζί με δύο Γερμανούς στρατιώτες συνοδεία, τον οδηγό και το Βοηθό.