Εμφανώς, η έκδηλη η αγωνία του κ. Τόγια για την προσωπική του πολιτική επιβίωση και αντίστοιχα η αδιαφορία του για τα προβλήματα των πολιτών, ήταν αυτή που τελικά υπερίσχυσε.
Εκ του αποτελέσματος:
Με το αρχικό «ΟΧΙ» ο κ. Τόγιας, προσπάθησε να καλύψει την κραυγαλέα πολιτική ανεπάρκειά του, αναζητώντας προσωρινά «κολυμβήθρα του Σιλωάμ».
Διότι, πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός, όταν λίγες μέρες πριν, δικαιολογώντας το «ΟΧΙ» στο μνημόνιο, έλεγε με …διθυράμβους στα Μέσα Ενημέρωσης ότι: «Εγώ δεν μπορώ να δεχθώ, ότι τα συνοδά μέτρα του δανεισμού, λένε ότι τα παιδιά μας θα παίρνουν 200 ευρώ και δεν θα έχουν κανένα δικαίωμα αύξησης, όσοι βρίσκουν δουλειά, μέχρι το 2015. Γιατί αυτά περιγράφουν τα μέτρα που συνοδεύουν το μνημόνιο». Σαφώς δίνει την εντύπωση, ότι ο ίδιος ήταν κάπου αλλού όταν ψήφιζε «ΟΧΙ» και ότι όλα αυτά που περιέγραφε και ανέλυε με τόση γλαφυρότητα, δεν τον πολυαφορούσαν.
