Δεν
είμαι υπερασπίστρια του πολιτικά ορθού: το θεωρώ καπιταλισμό με προβιά
δημοκρατίας. Όμως η επίθεση στη Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει ξεπεράσει κάθε
όριο.
Της Άννας Χατζησοφιά
Σεξιστής
δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Αλλά γίνεσαι από την πρώτη στιγμή που
γεννιέσαι. Από τη διαφορετική χροιά φωνής του γιατρού που θα ακούσεις,
εσύ το βρέφος, να ανακοινώνει «αγόρι, να σας ζήσει», ή «κορίτσι, δεν
πειράζει, κανείς δεν είναι τέλειος». Από τις φράσεις του μπαμπά στη
μαμά, «να μας ζήσει η Ολυμπιακάρα», ή «την επόμενη φορά αγάπη μου» (αν
είναι ευγενικός), καταλαβαίνεις ότι γεννήθηκες σωστός ή λάθος. Ότι
δικαίωσες ή διέψευσες τις προσδοκίες. Ακόμα και η παρηγοριά στη
γεννήσασα, «εγώ κατά βάθος κορίτσι ήθελα», σημαίνει ότι κατά την
επιφάνεια ήθελε αγόρι. Μετά έρχονται οι πανηγυρισμοί των
παπουδογιαγιάδων, ένθεν και ένθεν, «όλες στο σόι μας είναι αγορομάνες», ή
οι ευφημισμοί «της καλομάνας το παιδί το πρώτο ναν’ κορίτσι»,
υπονοώντας «για να ξεσκατίζει τα μικρότερα». Κι αυτά δεν γίνονται στην
εξωτική Καμπούλ ή στο απώτατο παρελθόν της κυράς μας της μαμής.
Συμβαίνουν εις το ΙΑΣΩ, το Έλενα και τα μαιευτήρια πάσης της
επικράτειας, ακόμα και το σωτήριο έτος (κατ ευφημισμόν και πάλι) 2013. Σεξιστής δεν γεννιέσαι,
γίνεσαι, αλλά γίνεσαι αμέσως μόλις γεννιέσαι, είτε γεννιέσαι άρρεν είτε
θήλυ, γιατί μαθαίνεις με το καλημέρα κόσμε, ποιο είναι το πρώτο φύλο και
ποιο το δεύτερο και τα ταξινομείς στο κεφαλάκι σου αναλόγως.
