Η εξάχρονη χάρτινη ηρωίδα του Αργεντίνου σκιτσογράφου Κίνο κλείνει φέτος τα 50 της χρόνια και το Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ είναι το πρώτο μιας σειράς δεκάδων ανάλογων εκδηλώσεων που τιμούν φέτος ένα κοριτσάκι του οποίου οι απορίες και τα σχόλια παραμένουν πάντα επίκαιρα και εξακολουθούν να μαγεύουν κάθε σκεπτόμενο νου.
Τι κι αν κυκλοφόρησαν οι βινιέτες της μόνο για δέκα χρόνια, από το 1964 έως το 1973, κι έκτοτε ό,τι δημοσιεύεται είναι αναπαραγωγή εκείνων των περίπου 2.000 «επεισοδίων» που της έγραψε ο Κίνο σχολιάζοντας την πορεία ενός κόσμου που σημαδεύτηκε από τόσες ουτοπίες, επαναστάσεις, ανατροπές, ιδίως στη Λατινική Αμερική.
Ανησυχίες ενήλικου σε βλέμμα παιδικό που με οξυδέρκεια και ειρωνεία εστιάζει σε όλα τα δεινά του κόσμου και μια γλώσσα που χωρίς μανιφέστα υπαινίσσεται την πολιτική της στράτευση γιατί, όπως έγραφε ο Εκο, «δεν υπάρχει αμφιβολία πως αν ο Τσάρλι Μπράουν είχε διαβάσει Φρόιντ, η Μαφάλντα είχε σίγουρα διαβάσει Τσε Γκεβάρα».
«Μαμά, υπάρχει εμβόλιο κατά του δεσποτισμού;», ρωτούσε όταν τα πραξικοπήματα σάρωναν στη Λατινική Αμερική.
«Εχουμε ανθρώπους με αξίες, κρίμα που δεν τις κάνουν πράξεις», αποφαινόταν για τους πολιτικούς.
«Μαμά, και τώρα τι θα κάνουμε με όλα όσα μάθαμε στο σχολείο», αγωνιούσε μετά τον Μάη του ’68.
«Το κακό της μεγάλης ανθρώπινης οικογένειας είναι ότι όλοι θέλουν να γίνουν ο πατέρας της», ειρωνευόταν επικρίνοντας την εξουσία και την πατριαρχία.
«Τι έκαναν κάποιοι φτωχοί Νότοι για να αξίζουν κάποιους Βορράδες;», ξεφυσούσε σχολιάζοντας την ανισότητα στον κόσμο.
Η αυθάδης μικρή, που γεννήθηκε επίσημα το 1964 και είδε το φως του κόσμου στις σελίδες του αργεντίνικου περιοδικού Primera Plana, ενσάρκωσε την αγωνία κατά του εφησυχασμένου συμβιβασμού δίνοντας τροφή για σκέψη και κίνητρο για δράση.
Τα δεινά του κόσμου την αρρώσταιναν και κάθε της ατάκα είναι και μια διακήρυξη προβληματισμού κατά της αδικίας, της κατάχρησης εξουσίας, της διαφθοράς, του σεξισμού, του ρατσισμού, της πείνας, της φτώχειας, της ανισότητας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου