Eνόψει της 48ωρης γενικής απεργίας-Η παρέμβαση των εργαζομένων στην πολιτική

Tης Αριάδνης Αλαβάνου Μια κρίσιμη 48ωρη γενική απεργία αρχίζει από απόψε τα μεσάνυχτα. Στους δρόμους θα κατέβουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, όπως δείχνουν τα πράγματα. Η λαϊκή αποφασιστικότητα μπορεί να διευρύνει τις ρωγμές που παρατηρούνται στο κυβερνητικό στρατόπεδο, με άδηλο ακόμη το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Βουλή για το 3ο Μνημόνιο. Ένα από τα βασικά στοιχεία αυτής της απεργίας είναι ότι πλέον εμφανίζεται η τάση, όποια κι αν είναι η έκβαση στη Βουλή, οι αγώνες να συνεχιστούν με ένταση και μετά την Τετάρτη τα μεσάνυχτα με βασικούς φορείς συνελεύσεις, πρωτοβάθμια σωματεία και ομοσπονδίες. Τα πράγματα θα δείξουν αν θα εδραιωθεί με δικό της αυτοτελές πρόγραμμα πάλης. Το δεδομένο είναι ότι ο κυβερνητικός συνδικαλισμός περνάει δύσκολους καιρούς. Δεν είναι αλήθεια ότι το ελληνικό πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο και οι Βρυξέλλες έχουν εμπλακεί σε ένα “αποτυχημένο πρόγραμμα”, ότι δεν έχουν σχέδιο. Βεβαίως έχουν: Τη φτώχεια και την ανεργία. Εφεδρικό στρατό εργασίας 2 εκατομμυρίων ανέργων. Εργαζόμενους τόσο εξοντωμένους από την ανέχεια ώστε να δουλεύουν με 200-300 ευρώ το μήνα, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, προστασία, προσδοκία αξιοπρεπούς σύνταξης, περίθαλψης. Λουκέτα στα μικρομάγαζα και τις βιοτεχνίες, εκτός δουλειάς οι επαγγελματίες. Λουκέτα στα νοσοκομεία και στα σχολεία. Βορά στα ιδιωτικά συμφέροντα. Μεταφορά πλούτου ανάμεσα στις χώρες και ανάμεσα στον εργαζόμενο κόσμο και τους μονοπωλιακούς ομίλους με όχημα το χρέος. Το “σχέδιο” τοποθετεί σε περίοπτη θέση τους ελάχιστους οικονομικά ισχυρούς. Γι' αυτούς επιφυλάσσονται γενναιόδωρες επιδοτήσεις (τράπεζες στις οποίες κατευθύνεται το μέγιστο μέρος των δανείων), μεγαλοεπιχειρηματίες που τους προσφέρονται στο πιάτο τα εργατικά σφάγια, ξένους και εγχώριους επενδυτές για να επιπέσουν στη δημόσια περιουσία σαν αρπακτικά. Θωράκιση σε όλα αυτά είναι το ευρώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι συνθήκες, οι κανονισμοί, ο καταναγκασμός τους. Η κρίση η μεγάλη ευκαιρία τους. Στις καπιταλιστικές κοινωνίες, είναι πολύ τετριμμένο να παρουσιάζονται τα συμφέροντα μιας ελάχιστης ομάδας του πληθυσμού ως “εθνικά”. Έτσι και με το ευρώ. Το “νόμισμα-εθνικός σκοπός” για το οποίο επιβάλλεται κοινωνικό χαρακίρι. Το 48ωρο που ξεκινά έχει μεγάλη σημασία για τη συνέχεια. Οι αγώνες όμως δεν θα έχουν αποτέλεσμα αν δεν συντείνουν σε μια συνολικά αντίθετη λύση απ' αυτή της ελληνικής κυρίαρχης τάξης και των Βρυξελλών. Η πρώτη προϋπόθεση είναι να απαλλαγούν οι εργαζόμενοι από το τεράστιο χρέος που συσσωρεύεται συνεχώς εξαιτίας της ασυδοσίας του κεφαλαίου, της πολιτικής των κυβερνήσεών του και της ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα Μνημόνια εδράζονται στον πυρήνα των συνθηκών της. Στάση πληρωμών και διαγραφή του χρέους λοιπόν. Η δεύτερη να αποδεσμεύσουν με τον αγώνα τους τη χώρα από την Ευρωζώνη/Ε.Ε., από τα σύμφωνα και τις συνθήκες της, για να μπορεί να ασκήσει οικονομική πολιτική υπό τον έλεγχο του λαού της, δημοκρατική και ανεξάρτητη. Η τρίτη είναι να ελέγξουν το μεγάλο κεφάλαιο και να καταργήσουν την ασυδοσία του, αφαιρώντας του μέσα με τα οποία επηρεάζει την κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή. Αυτές οι τρεις προϋποθέσεις αποτελούν τα πρώτα βήματα προς την αξιοπρέπεια και την επιβίωση του εργαζόμενου πληθυσμού. Όμως, μια τέτοια λύση χωρίς ισχυρές δυνάμεις που θα την εφαρμόσουν δεν μπορεί να υπάρξει. Προς το παρόν, οι πολιτικές δυνάμεις που ασπάζονται και παλεύουν, έστω και ξεχωριστά, τους παραπάνω στόχους είναι εξαιρετικά αδύναμες, τουλάχιστον με κοινοβουλευτικά κριτήρια. Αν όμως είναι αλήθεια, και είναι, όπως δείχνει η ίδια η πραγματικότητα, ότι η υπερχρέωση ,η ένταξη στην ΟΝΕ /Ε.Ε. και η τεράστια ενίσχυση του μεγάλου κεφαλαίου που αυτή συνεπάγεται παράγουν τη μέγιστη κοινωνική πόλωση και οξύνουν τις αντιθέσεις, τότε το υπάρχον πολιτικό σκηνικό αργά ή γρήγορα θα ανατραπεί. Ήδη το πολύ ισχυρό, πριν από λίγους μήνες μόλις, δίλημμα “ευρώ ή δραχμή” φαίνεται να ξεθωριάζει, η “ευρωπαϊκή προοπτική” να χάνει ραγδαία την αίγλη της. Ακόμη και οι συνήθως λαλίστατοι φιλοκυβερνητικοί δημοσιογράφοι ιδρώνουν να την υπερασπιστούν πλέον. Εύλογα. Τι είδους προοπτική μπορεί να παράσχει μια Ευρωπαϊκή Ένωση , με εκατομμύρια ανέργους και φτωχούς, με εμπεδωμένη στα σύμφωνα και στους κανονισμούς τη λιτότητα στο διηνεκές, αντιδημοκρατική και αυταρχική ώστε να απαγορεύεται οποιαδήποτε αμφισβήτηση επί ποινή οικονομικού πνιγμού; Όσες πολιτικές δυνάμεις επιμένουν ότι πολιτικό όριό τους είναι το ευρώ και η Ε.Ε. θα περάσουν ακόμη πιο δύσκολους καιρούς, συρρίκνωση, ρήγματα και διασπάσεις. Όσο η καπιταλιστική κρίση εξελίσσεται και σε διεθνές επίπεδο διεξάγεται ο πιο σκληρός ανταγωνισμός από την περίοδο του Α' παγκοσμίου πολέμου, με την ανάδυση των νέων καπιταλιστικών δυνάμεων και την διεκδίκηση για ανακατανομή ισχύος, τα περιθώρια “διόρθωσης” των πολωτικών κοινωνικών ανισοτήτων, με παλαιού σοσιαλδημοκρατικού τύπου πολιτική, είναι σχεδόν ανύπαρκτα, ιδίως σε χώρες όπως η Ελλάδα. Μέσα σε δυόμισι χρόνια, κραταιά κόμματα, με παράδοση εξουσίας και εμπεδωμένα σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, όπως η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, καταρρέουν, ακριβώς λόγω αυτού. Η ίδια μοίρα μάλλον επιφυλάσσεται για τη ΔΗΜΑΡ, με μια διαδικασία ταχύτατη. Ο Σύριζα είναι πιθανό να φθαρεί, με τη μια ή την άλλη μορφή, πολύ πιο γρήγορα από όσο τα άλλα μεγάλα κόμματα, λόγω των μεγάλων αντιφάσεών του, και του ότι με την εμμονή του ως προς το ευρώ και την Ε.Ε. δεν έχει άλλες συμμαχίες παρά μόνο προς τους Ανεξάρτητους Έλληνες, υπολείμματα του ΠΑΣΟΚ κ.λπ. Το επόμενο διάστημα, στην πολιτική ζωή μπορεί να εμφανιστεί και πάλι πολιτικό κενό στην εκπροσώπηση των εργατικών στρωμάτων και των καταστρεφόμενων μικρομεσαίων. Η κυρίαρχη τάξη δεν μένει αδρανής, σ' αυτό το ρευστό τοπίο. Θα προσπαθήσει με ανασυνθέσεις, αναδιατάξεις, συμμαχίες, ενσωματώσεις να δημιουργήσει νέους όρους πολιτικής εκπροσώπησης. Η Ευρώπη του κεφαλαίου δίνει ήδη τη βοήθειά της, μ΄έναν τρόπο που θυμίζει το πώς έπεσαν και κατασπάραξαν την Επανάσταση των Γαριφάλων στην Πορτογαλία. Πολιτική και κοινωνική “μηχανική” η ειδικότης των πολιτικών ιδρυμάτων που συνδέονται με τα μεγάλα κόμματα της Γερμανίας, τα οποία έχουν εγκατασταθεί στην Ελλάδα από την άνοιξη. Ιδρύματα υποτροφιών Φούλμπράιτ και Φορντ της δεκαετίας του 2010. Ήδη γίνεται ανοικτά λόγος από τα φιλικά συγκροτήματα του κατεστημένου για τον “μεγάλο ηγέτη” που αναμένεται, για τη “μεγάλη φιλευρωπαϊκή παράταξη”, για τον νέο δικομματισμό κοκ. Κρατάνε και το χαρτί της ακροδεξιάς. Το σίγουρο είναι ότι η κυρίαρχη τάξη και οι ξένοι εταίροι της δεν θα υποχωρήσουν ούτε πόντο αμαχητί. Σήμερα , το κρίσιμο ζήτημα είναι να εμποτιστούν οι αγώνες με την “άλλη λύση”, τον άλλο δρόμο, της πραγματικά αποφασιστικής πάλης κατά της λιτότητας, την έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε., που με τη βούληση των εργαζομένων μπορεί να αλλάξει θεμελιακά τα πράγματα. Να δημιουργήσει προϋποθέσεις για την εμφάνιση νέων ρευμάτων, τη συσπείρωση, ενότητα και ενίσχυση των ήδη υπαρχουσών πολιτικών δυνάμεων που προτείνουν μια πραγματική εναλλακτική λύση για τους εργαζόμενους. Η 48ωρη γενική απεργία κλυδωνίζει ήδη γερά το σκάφος της τρικομματικής κυβέρνησης. Τα μέτρα αν ψηφιστούν, δεν θα έχουν καμιά νομιμοποίηση. Ούτε θα φέρουν την πολυπόθητη “συνολική λύση στο ελληνικό πρόβλημα”, όπως λένε οι κυβερνητικοί ιθύνοντες. Νέοι γύροι μέτρων θα ακολουθήσουν. Πιθανώς να υπάρξουν ταχείες πολιτικές εξελίξεις. Για να μπει πιο ενεργά το εργατικό και λαϊκό κίνημα στον πολιτικό στίβο και να επηρεάσει αυτές τις εξελίξεις, μαζί με τους επίπονους αγώνες κατά των μνημονιακών μέτρων, τη σύνδεση των πιο πρωτοπόρων τμημάτων με πλατιά στρώματα εργαζομένων και ανέργων και την οργάνωσή τους, τη συμμαχία με άλλα λαϊκά κοινωνικά στρώματα, το καθοριστικό είναι η γενική πολιτική κατεύθυνσή του: με ενωτικό και δημοκρατικό τρόπο, να γίνει ζήτημα άμεσης πάλης η στάση πληρωμών με διαγραφή του χρέους, η έξοδος από την Ευρωζώνη, ο περιορισμός της δύναμης του μεγάλου κεφαλαίου. Δημιουργώντας έτσι τα κριτήρια και την αποφασιστικότητα , ώστε οι όποιες κυβερνητικές λύσεις να κρίνονται με βάση αυτά τα αιτήματα στο σύνολό τους, και όχι μόνο με το επίθετο “αριστερός” που μπορεί να καταλήγει ένα πουκάμισο αδειανό. Ας μην ξεχνάμε ότι μια “αριστερά” αυτή τη στιγμή κυβερνά με μνημόνια... πηγή