Συμμετέχω λοιπόν και πάλι στην εκλογική μάχη με την προσδοκία όχι
μόνο ενός δυνατού αποτελέσματος, αλλά και μιας μεγάλης προσπάθειας, μετά
τις εκλογές, για να φέρουμε τον Συνασπισμό, τον ΣΥΡΙΖΑ και, στο μέτρο
που εξαρτάται από εμάς, όλη την Αριστερά σε αντιστοιχία με τις
προσδοκίες του κόσμου της Αριστεράς και της κοινωνίας.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
* Μόνο εμείς μπορούμε να κυβερνήσουμε λένε ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.
διότι χωρίς το Μνημόνιο χρεωκοπούμε, και, όπως μάλιστα προκάλεσε την
Αριστερά ο κ. Βενιζέλος, πώς θα πληρώσετε αν γίνετε κυβέρνηση τους
μισθούς και τις συντάξεις του Ιουνίου; Ποιες είναι οι απαντήσεις;
Δεν υπάρχει τίποτε το καινούργιο στους ισχυρισμούς αυτούς.
Επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους. Δεν έχουν αντιληφθεί καν ότι ο κόσμος
έχει αποκωδικοποιήσει την τεχνική τους, ότι οι εκβιασμοί τους δεν
πιάνουν διότι ο φόβος έχει μετατραπεί σε θυμό.
Ο κ. Βενιζέλος υποτιμά τη μνήμη, τη γνώση και την πείρα του κόσμου.
Όταν μπήκαμε στο ευρώ, όπως μπήκαμε, υπόσχονταν σύγκλιση με τους μισθούς
της Ευρωζώνης. Τώρα δεσμεύονται για σύγκλιση με τους μισθούς Βουλγαρίας
και Ρουμανίας.
Ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Σαμαράς δεν είναι εγγύηση αλλά μεγάλη απειλή
για τους μισθωτούς. Διότι έχουν δεσμευθεί γραπτά και προφορικά για μια
λιτότητα χωρίς όρια και ημερομηνία λήξης. Ο λόγος λοιπόν ανήκει στους
πολίτες. Η απάντηση είναι στο χέρι τους και την ψήφο τους.
* Όπως έχουν διαμορφωθεί οι απόψεις στις ηγεσίες των
αριστερών δυνάμεων και του ΚΚΕ (που δηλώνει τελευταία πως δεν είναι
αριστεροί αλλά κομμουνιστές) η ενότητα αυτού του χώρου είναι υπόθεση
ηγεσιών ή της κοινωνίας;
Και τα δύο χρειάζονται. Όμως πριν ο Φλωράκης και ο Κύρκος σφίξουν τα
χέρια, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ο κόσμος του ΚΚΕ, του ΚΚΕ εσ. και
της ΕΑΡ είχε ήδη κατανοήσει ότι οι μεταξύ τους εμφύλιος πόλεμος
ευνοούσε μόνο το δικομματικό σύστημα. Κάπως έτσι αρχίζει πάντα,
στοιχειακά, απλά και αθόρυβα, μια «συνωμοσία των κάτω» όταν οι «πάνω»
δεν κατανοούν τις ανάγκες των καιρών. Κάποια στιγμή οι «πάνω» ή
προσαρμόζονται ή αλλάζουν.