Το συνδικαλιστικό κίνημα επιτέλους να σηκώσει το γάντι με όσους θέλουν και μπορούν

Το Γενικό Συμβούλιο της ΓΣΕΕ επιβεβαίωσε ότι, αυτή η ηγεσία ούτε θέλει, ούτε μπορεί να εκπροσωπήσει τους εργαζόμενους. Όταν έξω από την αίθουσα του Γενικού Συμβουλίου, γίνεται ένας απίστευτος πόλεμος σε βάρος των εργαζομένων και της κοινωνίας, όταν η ανεργία ξεπερνάει τα 2 εκατομμύρια, η κοινωνική ασφάλιση, η δημόσια υγεία και παιδεία εξολοθρεύονται, αυτή η ηγεσία κατάφερε το ακατόρθωτο, ούτε συζήτησε, ούτε αποφάσισε τίποτα, για όλα αυτά  προβλήματα. Βολεύεται στα ήρεμα νερά της αδράνειας, συμβάλλει στην απαξίωση των συνδικάτων, έχει ενσωματωθεί στο μνημονιακό καθεστώς, αποτελεί μέρος του προβλήματος, ζει και αναπνέει μόνο για την αναπαραγωγή της.

Το  κοινωνικό ολοκαύτωμα συνεχίζεται

Μια αντικειμενική αποτίμηση της μνημονιακής περιόδου, μπορεί αβίαστα να μιλήσει για μηδενισμό του κοινωνικού κοντέρ. Η ανεργία, η φτώχεια, η απώλεια της αξιοπρέπειας, η καθίζηση της ποιότητας ζωής, η συρρίκνωση των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών, χαρακτηρίζουν με τίτλους ένα κοινωνικό ολοκαύτωμα που έχει συντελεστεί στη χώρα και όχι μόνο.Ο κατάλογος των διαπιστώσεων θα μπορούσε να συνεχιστεί και να καταγραφεί σε εκατοντάδες σελίδες, χωρίς ωστόσο να μπορεί ακόμα κανείς να αποτυπώσει με ακρίβεια την έκταση της κοινωνικής και ανθρωπιστικής καταστροφής.

Αυτόνομη Παρέμβαση :Μας πήραν τους μισθούς δεν θα μας πάρουν και τα σπίτια μας

Αυτόνομη Παρέμβαση: 11 πολυεθνικές απαιτούν μισθούς πείνας

Δελτίο Τύπου
Δεν έφθαναν οι δηλώσεις σοκ του κου Μέργου. Δεν είναι αρκετή η επιμονή της κας Δαμανάκη να μας υπενθυμίζει την υποχρέωση μας από το Μνημόνιο για μισθούς Βουλγαρίας. Τώρα παρεμβαίνουν και 11 πολυεθνικές να ζητήσουν νέα μείωση στον κατώτατο μισθό των άνεργων νεαρής ηλικίας που θα απασχολούνται με μειωμένο ωράριο. Σε συνάντηση με τον Κ. Χατζηδάκη οι πολυεθνικές έθεσαν θέμα μείωσης του μισθού στα επίπεδα των 250-300 ευρώ για τους νέους ώστε να βελτιωθεί, όπως είπαν, η ανταγωνιστικότητα και να επενδύσουν στην Ελλάδα.
Πόσο «φιλικότερη» να γίνει η Ελλάδα στις επενδύσεις; Πόση ανεργία αντέχουμε ακόμη; Πόσες αυτοκτονίες είναι ικανές να σας πείσουν ότι το σχέδιο τους δε βγαίνει; Η ανταγωνιστικότητα που χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές σαν άλλοθι την τελευταία δεκαετία, είτε για να επιβάλλουν ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, είτε για μειώσεις των μισθών αποδείχτηκε ότι δεν αυξάνει με την εξαθλίωση της κοινωνίας. Το μισθολογικό κόστος είναι ήδη μηδαμινό και τα μέτρα φτωχοποίησης το μόνο που φέρνουν είναι ουσιαστική κατάργηση της κατανάλωσης και εξουθένωση της οικονομίας.
Επιτέλους δε φταίνε ούτε οι απεργίες, ούτε οι πορείες, ούτε οι ήδη εξαθλιωμένοι μισθοί, για την ύφεση και την έλλειψη ανταγωνιστικότητας.