Ασυγχώρητα νωρίς...

Του Θ. Καρτερού

Ας πάρουμε μια απόσταση ψυχραιμίας από όσα διαδραματίζονται μεταξύ Ελλάδας και δανειστών. Ή αν θέλετε, μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας. Ποια είναι η γενική εικόνα; Μετά τις πρώτες δύσκολες διαπραγματεύσεις, την πρώτη μάχη, μας έχουν ακόμα στο χέρι. Ελέγχουν ακόμα τη ροή του χρήματος.Μπορούν ακόμα να πιέζουν και να εκβιάζουν. Έχουν ακόμα το μαχαίρι στο λαιμό μας. Αυτή είναι αναμφισβήτητα η μισή αλήθεια.

Σ' αυτή τη μισή αλήθεια στρογγυλοκάθισε το μελανιασμένο από τις εκλογές κωλαράκι της η σοφία της υποταγής: Η κυβέρνηση ηττήθηκε, άφησε τα μεγάλα λόγια, προσγειώθηκε ανώμαλα, ζήτω ο ρεαλισμός. Από αυτή τη μισή αλήθεια τσιμπολογάει χαμόγελα ο αετός του Σόιμπλε, κομπάζοντας ότι μας έχει ακόμα στα νύχια του. Και διηγώντας τα κλαιν ή οργίζονται πολλοί στην από δω μεριά, που κινούνται από τη λαχτάρα μιας νέας ελευθερίας.

Υπάρχει ωστόσο και η άλλη μισή αλήθεια. Αδιαμφισβήτητη κι αυτή: Η κυβέρνηση έδωσε σκληρή μάχη. Δεν παραδόθηκε όπως όλες οι προηγούμενες. Έβαλε στο τραπέζι την ανατροπή της λιτότητας. Κέρδισε κάποια όχι ασήμαντα πράγματα στο Eurogroup. Γεφύρωσε κάπως το σήμερα με το αύριο.Ματαίωσε τα τρισχειρότερα. Και, ίσως το πιο σημαντικό: Έβαλε τέλος στη διπλωματία της υποταγής. Στην Ελλάδα που φιλάει το χέρι που την καταστρέφει.

Μπορείς μ' αυτά να δεις το ποτήρι μισογεμάτο, ή μισοάδειο. Μπορείς να επικρίνεις γιατί δεν έκαναν περισσότερα -ακόμα καλύτερα αν αποδείξεις ότι μπορούσαν περισσότερα. Μπορείς να απαιτείς περισσότερα. Αλλά, στο Θεό σας, μπορείς να προεξοφλείς την ήττα στον πόλεμο που μόλις άρχισε; Να μηδενίζεις με "καλή πρόθεση" τις καλές προθέσεις όσων σηκώνουν αυτό το βάρος; Να σπεύδεις σε συγνώμες, υπονοώντας ότι εξαπάτησαν το λαό;

Πρέπει δηλαδή να διεκδικούν όχι μόνο μια ανάσα για τη χώρα, αλλά και μια ανάσα από το χώρο, έτσι; Καλώς. Τη χρειάζονται λοιπόν αυτή την ανάσα. Ανάσα, όχι τυφλή στήριξη. Γιατί αν τους αρνηθούμε εμείςπίστωση χρόνου και εμπιστοσύνης, τότε θα πληρώσουμε όλοι -και η χώρα- μετρητοίς. Αφού καμιά ελευθερία δεν κατακτήθηκε ποτέ και πουθενά χωρίς μάχες αλλά και ελιγμούς, νίκες αλλά και υποχωρήσεις, αποφασιστικότητα αλλά και συμβιβασμούς. Χωρίς δηλαδή αυτή ακριβώς την πίστωση.

Είναι νωρίς για θριάμβους. Ακόμα πιο νωρίς για οργή. Και ασυγχώρητα νωρίς για να πενθήσουμε την ελπίδα...

Όμορφη Κυριακή

Του Θανάση Καρτερού

Α, ναι, αυτή η Κυριακή θα είναι μια όμορφη μέρα. Η Ρίτα Μπούμη Παπά θα βγει περίπατο με τις νεκρές της φίλες στον πεζόδρομο κάτω από την Ακρόπολη. Τα παιδιά με τα πρησμένα πόδια που τα 'λεγαν αλήτες θα φωτίσουν με το χαμόγελό τους το Σύνταγμα, τα Εξάρχεια και την Ομόνοια. Ο Άρης θα γράψει μια τελευταία επιστολή προς τους συντρόφους που δεν κατάλαβαν ούτε τον ίδιο ούτε τον εαυτό τους. Κι ο Μανόλης Αναγνωστάκης θα σωπαίνει: Πόσο όμορφη είσαι, μα δεν βρίσκω άλλο τρόπο να σου το πω.

Μην κουμπώσετε τα παλτά σας αυτή την Κυριακή. Εκείνες κι εκείνοι που στάθηκαν όρθιοι μέσα στη γύμνια της εποχής τους στο Σκοπευτήριο, στο Γεντί Κουλέ, στου Γουδή, θα έρθουν σεμνά και σιωπηλά στην παρέα σας που γιορτάζει και φλυαρεί. Θα χρειαστούν τη ζεστασιά και τη σκέψη σας για όλη τη ζεστασιά που στερήθηκαν και για όλες τις σκέψεις που τους έκλεψαν. Στο κάτω-κάτω, αν το ξεχάσατε, είναι δική τους αυτή η γιορτή. Δεν θα υπήρχε αυτό το Σάββατο, ούτε αυτή η Κυριακή, αν εκείνοι δεν προστάτευαν το όνειρο με το ίδιο τους το σώμα.

Κι αν δείτε τη μικρή Αλίκη στη Μαρτίου, καβάλα στ' άσπρο άλογο, ζωσμένη από συνθήματα και τουφεκιές, μη φοβηθείτε. Όλο τον φόβο μας τον έχει εκείνη μαζεμένο σε μια τούφα απ' τα μαλλιά της, που άσπρισε στο υπόγειο με τον κουβά, την πατσαβούρα και τη βέργα. Κι όλα τα ερωτηματικά σας, δίχως απαντήσεις, σαν ψίχουλα φυλάει στην τσέπη της ζακέτας της, να σας τα δώσει άθικτα, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Με μια απαίτηση στα μάτια της που λάμπουν κυριακάτικα: Λάβετε, φάγετε, τούτο μου εστί το σώμα. Κι ύστερα: Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο μου εστί το αίμα.

Θα κοινωνήσουμε αυτή την Κυριακή όλο το χτες των άλλων. Και το δικό μας αύριο. Και τέλος ο καθένας τις προσκλήσεις του, παρακαλώ, μην μπερδευτούμε. Να πάρουν όμορφα - όμορφα τη θέση τους στην άκρη της εξέδρας οι προσκεκλημένοι σας. Ενός λεπτού σιγή, διαδρομές στο κρύο των ετών, μαλλιά σγουρά, μαλλιά κοράκου χρώμα, επέσατε θύματα αδέλφια εσείς. Τόσο παρόντες εν τη απουσία τους. Μέσα στις φλέβες αυτής της όμορφης Κυριακής μας...

Νέα Ελλάδα; Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Μαγγανά

Του Θανάση Καρτερού
Στη διακήρυξή του προς τον ελληνικό λαό, τον Οκτώβρη του 1941, το ΕΑΜ αναφέρει: «...Ο αγώνας δεν θα είναι εύκολος, μα το έπαθλό του αξίζει κάθε θυσία. Και το έπαθλο αυτό θα είναι μια Νέα Ελλάδα, ελεύθερη και ανεξάρτητη, κτήμα του λαού της...».
Η Νέα Ελλάδα, ως στόχος και σύνθημα, θα έχει από τότε μια μακρά διαδρομή. Θα δώσει το όνομά της σε πολλές εφημερίδες της Εθνικής Αντίστασης. Θα υιοθετηθεί από αριστερές αντιδικτατορικές οργανώσεις στη διάρκεια της δικτατορίας. Θα "βαφτίσει" την εφημερίδα Νέα Ελλάδα, που εκδίδει μετά την πτώση της χούντας και πριν τη νομιμοποίησή του το ΚΚΕ. Και θα είναι ένα από τα βασικά συνθήματα -Εμπρός για μια Νέα Ελλάδα- στις διαδηλώσεις μετά τη δικτατορία, όταν δινόταν η μάχη για την κατεύθυνση που θα πάρει η χώρα.Τι σχέση έχει αυτό το σύνθημα με τη ΝΔ του Σαμαρά, μόνο ο Θεός και η Ασημακοπούλου το ξέρουν. Καθώς όμως στην πολιτική των κακομαθημένων κομμάτων εξουσίας όλα επιτρέπονται, δεν είναι η πρώτη φορά που η Δεξιά και το ΠΑΣΟΚ "κλέβουν" συνθήματα από την Αριστερά. Η ΝΔ, για παράδειγμα, πήρε το όνομά της από τον άμεσο στόχο της Νέας Δημοκρατίας, που καθόρισε το 9ο συνέδριο του ΚΚΕ. Και το ΠΑΣΟΚ κυριολεκτικά λεηλάτησε τα συνθήματα της Αριστεράς, πάνω στα οποία βάσισε  την προπαγάνδα του.

Τι θέλουν πια κι αυτοί οι Εβραίοι;

Του Θ. Καρτερού                                                                                                           
Ναι. Φυσικά. Έτσι. Και γιατί όχι; Ποιος είπε ότι ο Θανάσης Πλεύρης, γιος του Κωνσταντίνου Πλεύρη, συνεργάτης (άμισθος βεβαίως, βεβαίως) του Άδωνι στο υπουργείο Υγείας, βουλευτής του ΛΑΟΣ, οπαδός της 4ης Αυγούστου, δεν έχει θέση στο ψηφοδέλτιο της Δεξιάς για τον Δήμο της Αθήνας; Στο πλάι του Άρη Σπηλιωτόπουλου και υπό την υψηλή προστασία του κυρίου Σαμαρά;
Θα πείτε ότι ο Πλεύρης έχει αντισημιτικές απόψεις που τις ξεφούρνισε θρασύτατα στη σχετική δίκη τού πατρός του. Έχει και την άποψη ότι, για να αποτρέψει το κράτος την εισβολή, των μελαψών εισβολέων πρέπει να αρχίσει να σκοτώνει. Έχει και την άποψη ότι τάξη και ασφάλεια σημαίνει ματσούκι και ρόπαλο. Ότι το κράτος του νόμου ταυτίζεται με το κράτος του αστυνόμου.

Ο σκοπός αγοράζει τα Μέσα

Του Θ. Καρτερού
Σκεφτείτε ο εισαγγελέας να ζητούσε τη δίωξη υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ γιατί ως βουλευτής κατέθετε ερωτήσεις επ' αμοιβή για λογαριασμό εφοπλιστή, ο οποίος κατέληξε στη φυλακή. Ή να παραβρίσκονταν σύσσωμοι οι βουλευτές και πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ σε εκδήλωση του ακραίου εθνικιστικού DEB στη Θράκη. Ή να τολμούσε πολιτικός της Αριστεράς να πει δημοσίως ότι η Κρήτη δεν εξεγέρθηκε το 1821. Ή να μοίραζε προεκλογικά η κυβέρνηση της Αριστεράς επιταγές φιλανθρωπίας, υποσχέσεις προσλήψεων στο Δημόσιο, τακτοποιήσεις αυθαιρέτων στον αιγιαλό. Σκεφτείτε τι θα γινόταν από τα μεγάλα ΜΜΕ σ' αυτές και σε δεκάδες περιπτώσεις σαν κι αυτές. Αλλά τώρα δεν ανοίγει μύτη. Ο Μιχελάκης μπορεί να φροντίζει το άψογο της εκλογικής διαδικασίας χωρίς περισπασμούς, ο Άδωνις μπορεί να παράγει όσους πολιτικούς λαρυγγισμούς θέλει, ο Σαμαράς μπορεί να ψεύδεται όσο τραβάει η όρεξή του, ο Βενιζέλος μπορεί να κάααααθεται πάνω στα ερείπια του ΠΑΣΟΚ.

Η τρυφερότητα του Κουφοντίνα

Του Θ. Καρτερού 
Πολλοί τα έβαλαν με τον εκδοτικό οίκο που εξέδωσε το βιβλίο του Κουφοντίνα. Ανάμεσά τους και ο γιος θύματος της 17Ν, καθώς και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Γι' αυτούς η πράξη του εκδότη είναι περίπου συνενοχή με τα εγκλήματα του συγγραφέα ή τουλάχιστον εμπορική εκμετάλλευσή τους: Ματωμένο βιβλίο, ματωμένα λεφτά, είναι η σκληρή φράση που κάνει τον γύρο του Διαδικτύου.
Αν ο Λιβάνης έχει το δικαίωμα να εκδίδει Κουφοντίνα, έχουν προφανώς κι αυτοί το δικαίωμα να εκδίδουν τη γνώμη τους για τον Λιβάνη. Ενδιαφέρον μάλιστα θα είχε να διαβάζαμε και τη γνώμη όσων θαυμάζουν τον Κουφοντίνα και το έργο του, για το γεγονός ότι διάλεξε αυτόν ακριβώς τον εκδοτικό οίκο. Διότι οι εκδόσεις Λιβάνη φημίζονται για πολλά πράγματα, αλλά όχι για την αντιπαλότητά τους με το Σύστημα που ο συγγραφέας μίσησε μέχρι θανάτου - των άλλων.
Το εκδοτικό δικαιολόγησε την έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου με όρους Ιστορίας. "Πιστεύουμε ότι πρέπει να φωτιστούν όλες οι πτυχές της ελληνικής Ιστορίας σε κρίσιμες και αμφισβητούμενες ιστορικές περιόδους", υποστηρίζει. Ουδείς ψόγος λοιπόν. Αν μάλιστα τις εναργείς περιγραφές της "ένοπλης προπαγάνδας" συμπλήρωναν οι φωτογραφίες των θυμάτων λίγο μετά την εκτέλεσή τους, ο αναγνώστης θα κατανοούσε ακόμα καλύτερα κάποιες από τις εν λόγω πτυχές.

Ντοματο-δημοκρατία

Του Θ. Καρτερού 
Βρες άκρη με το ανθρώπινο μυαλό. Χωρίς κανέναν λόγο θυμήθηκα αυτές τις μέρες το μανάβη της γειτονιάς μου πριν πολλά χρόνια, ο οποίος είχε μεγάλο πρόβλημα με τις ντομάτες. Έμπαιναν στο μαγαζί οι νοικοκυρές, με ισχυρή ντοματο-άποψη, σκάλιζαν τα καφάσια, εξέταζαν με εμβρίθεια την κάθε υποψήφια ντομάτα, τη μύριζαν, τη ζουλούσαν, την κακοποιούσαν, αναζητούσαν το βιογραφικό της, τη νοστιμιά της και τη σχέση της με λιπάσματα και χημικά.
Το αποτέλεσμα ήταν αυτές μεν να παίρνουν αυτό που ήθελαν, αλλά στο τέλος να μένουν απούλητες ένα σωρό ντομάτες που δεν γέμιζαν το μάτι τους - άλλες ως μικρές, άλλες ως παραγινωμένες κι άλλες ως ύποπτα πράσινες. Άσε που πολλές ήταν άσχημα ζουληγμένες έως σάλτσας από το είδος της κριτικής εξέτασης στην οποία τις είχαν υποβάλει. Κι έτσι ο μανάβης ικανοποιούσε μεν με τη δημοκρατική του ανοχή τις απαιτητικές πελάτισσες -διαλέγετε και παίρνετε-, αλλά δυσαρεστούσε τις ντομάτες και το ταμείο του.
Και τι σκέφτηκε; Έκανε τις ντομάτες πακέτο. Διαλεγμένες, ζυγισμένες, έτοιμες. Κι όποια νοικοκυρά ήθελε, αγόραζε πακέτο. Δυο, τρεις, δεκατρείς ντομάτες; Όλες ή καμιά. Θες τις καλές, τις κόκκινες, τις όμορφες; Θα πάρεις και τις άσχημες. Ντομάτα-ντομάτα απαγορεύεται. Κι έτσι ο μανάβης περιόρισε τη ντοματο-δημοκρατία, αλλά περιόρισε και τη χασούρα, αφού μέσα σε κάθε πακέτο έχωνε και δυο-τρεις ζουληγμένες ή ύποπτα πράσινες ντομάτες. Τις οποίες η νοικοκυρά ήταν υποχρεωμένη να πάρει αν ήθελε και τις κόκκινες.

Εμπιστεύεστε τη Δικαιοσύνη, πάτερ Παστίτσιε;

Του Θ. Καρετερού
 Δεξιοί, αριστεροί, δικηγόροι, μηνυτές, κατηγορούμενοι, επώνυμοι, ανώνυμοι, επαναλαμβάνουν συχνά μια φράση-καραμέλα: Έχουμε εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Είτε γιατί το πιστεύουν, είτε γιατί έτσι πρέπει, είτε γιατί θέλουν να καλοπιάσουν τους δικαστές. Είτε και γιατί, λογικό κι αυτό, είναι τόσο μεγάλη, κρίσιμη και από μια άποψη επίφοβη η εξουσία της Δικαιοσύνης, ώστε οι άνθρωποι να αισθάνονται ανασφάλεια και στην ιδέα ακόμα ότι κι εκεί δεν είναι όλα τόσο άψογα.
Ωραία, ας έχουν λοιπόν όση εμπιστοσύνη θέλουν κι ας την εκδηλώνουν σε κάθε ευκαιρία. Καιρός όμως είναι να υπάρξουν και να μιλήσουν κι εκείνοι που δεν έχουν εμπιστοσύνη σε καμιά Δικαιοσύνη - έτσι, από χέρι. Εκείνοι που σκέφτονται ότι και η Δικαιοσύνη, όπως όλοι οι θεσμοί εξουσίας, οφείλει να κερδίζει την εμπιστοσύνη όχι επειδή οι δικαστές κάθονται στην έδρα, πιο ψηλά από τους άλλους, αλλά επειδή έχουν κατοχυρωθεί στη συνείδησή μας πιο ψηλά απ' όλους.

Δεκέμβρης του 44

Του Θ. Καρτερού
Κάθε Δεκέμβρη αυτές τις παγωμένες μέρες περνούν την ανοιχτή μας πόρτα. Να τους τρατάρουμε ένα ρακή της μνήμης κι ένα λουκούμι συριανό γι' αυτούς φυλαγμένο στο φανάρι μας. Και με τα μάτια να τους γνέψουμε κρυφά, παράνομα, και πάλι ναι για όσα έκρυψαν κάτω από το φθαρμένο τους παλτό και κουβαλήσανε ως τα σήμερα -προκηρύξεις, όνειρα, ένα τσαλακωμένο κομμουνιστικό μανιφέστο, τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ, λόρδος Μπάιρον-λόχος ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ, τις σφαίρες που τελικώς τους σκότωσαν.
Ναι. Που πάει να πει ότι τα παραλάβαμε. Ότι ακόμα η βαρκούλα τους πλέει με κόκκινο πανί μες στον ωκεανό της λήθης. Ακόμα υπάρχουν μέσα σε προγράμματα και ομιλίες, μέσα σε πολιτικά σχέδια και μάχες ιδεών, μέσα στα βήματα της διαδήλωσης, πάνω στις ακροπόλεις των ονείρων μας. Ακόμα η ενέργειά τους δίνει φως στις πόλεις μας και ο προβολέας από τη μάχη της Καισαριανής χαράζει ένα δρόμο στο σκοτάδι: Εμπρός ΕΛΑΣ-ΕΛΑΣ-ΕΛΑΣ για την Ελλάδα, το δίκιο και τη λευτεριά...

Ο Χουρμουζιάδης στον Δρόμο του Μεταξιού

Του Θανάση Καρτερού
Κομμουνιστής να σου πετύχει κι αυτός! Ποτέ δεν σήκωνε τη φωνή, ποτέ δεν σήκωνε το δάχτυλο, ποτέ δεν αρνήθηκε σε κανέναν την καλημέρα του, ποτέ δεν άφηνε την αλήθεια του να ξεπέσει σε μοναδική και απόλυτη αλήθεια, ποτέ δεν έκανε επίδειξη της σταθερότητας και της πίστης του. Και ποτέ, μα ποτέ, δεν αρνιόταν να συζητήσει και να διαφωνήσει με ένα χαμόγελο που δεν υποδήλωνε συγκατάβαση, αλλά διάθεση επικοινωνίας - σε ακούω, με ακούς, σε σέβομαι, με σέβεσαι, κάπου μπορεί να βγάλει η διαφωνία μας.
Συχνά γράφουμε και λέμε, όταν κάποιος φεύγει για το τελευταίο ταξίδι, ότι ο κόσμος είναι φτωχότερος χωρίς την παρουσία του. Για τον Γιώργο Χουρμουζιάδη όμως, τον άνθρωπο, τον κομμουνιστή, τον καθηγητή, τον ανήσυχο και κορυφαίο αρχαιολόγο, αυτό δεν είναι μεταθανάτιο κομπλιμέντο, είναι η απλή και καθαρή αλήθεια. Αλήθεια πολλαπλασιασμένη μάλιστα επί χίλια όσον αφορά στην Αριστερά, γιατί ο φωτισμένος αυτός κομμουνιστής υποβοηθούσε σοβαρά να αποκαθίσταται το δύσκολο και καθόλου αυτονόητο ισοζύγιο ήθους και σεμνότητας στις γραμμές της.
Δίδαξε χιλιάδες φοιτητές, αναζήτησε τα ίχνη του κόπου και του θυμού των προϊστορικών ανθρώπων στο χώμα, έβγαλε από τον βυθό της λίμνης της Καστοριάς το Δισπηλιό, γοητεύτηκε από την καθημερινότητα ανθρώπων που έζησαν πριν χιλιάδες χρόνια. Και ταυτόχρονα μπόρεσε να είναι αφοσιωμένος στην καθημερινότητα του σημερινού ανθρώπου, να κάνει δική του υπόθεση την υπόθεση των κολασμένων της γης, να συνδυάζει τις αρχαιολογικές ανασκαφές με την πολιτική δράση.

Ου να χαθείτε, ξευτίλες

Του Θ. Καρτερού                                                                                                                       Δολοφόνησε ένας δικός τους, παρέα με ένα τσούρμο δικούς τους, τον Παύλο Φύσσα. Μίλησε πριν τον φόνο από το κινητό του με τη μισή συμμορία. Είναι βαμμένος και έμπιστος μελανοχίτωνας - σέρβιρε καφέδες στους διοικητές και τους άντρες των ταγμάτων εφόδου. Ανήκει στη ναζιστική οργάνωση όλη η οικογένειά του. Και όποιος θέλει μπορεί να δει στο Διαδίκτυο το βίντεο που τον δείχνει με τη μαύρη μπλούζα και δεκάδες άλλους του ιδίου φυράματος στα επεισόδια του Μελιγαλά. Πράγμα που σημαίνει πως όταν δεν σέρβιρε καφέδες στους Μιχαλολιάκους, συμμετείχε σε αποστολές τύπου Αμφιάλης.
Όλα αυτά και πολλά άλλα που αποκαλύπτει σιγά-σιγά η ανάκριση, σε συνδυασμό με την ξέφρενη προπαγάνδα του αίματος και τις εκατοντάδες πράξεις βίας της συγκεκριμένης συμμορίας, δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία: Μπορεί τον φόνο να διέπραξε ο Ρουπακιάς, αλλά συνεργοί του ήταν ευάριθμα μέλη της Χρυσής Αυγής. Υπήρξε οργάνωση, κινητοποίηση, κάλυψη, συνεννοήσεις, εντολές. Άρα ολόκληρη η ναζιστική οργάνωση με τον Φύρερ, τους διοικητές, τους υποδιοικητές, τους προπαγανδιστές και τους εκπαιδευμένους μαχαιροβγάλτες της είναι ηθικός αυτουργός της δολοφονίας.

Αντίσταση κι απόγνωση

  Του Θ. Καρτερού

Λέγεται από πολλές πλευρές και δεν απέχει από την πραγματικότητα: Η αντίσταση στην πολιτική των Μνημονίων δεν είναι αντίστοιχη με τη σκληρότητα των μέτρων. Επίσης, δεν είναι αντίστοιχη με τις επιθυμίες μας, είτε το ομολογούμε είτε όχι. Διότι όταν ένας λαός καταστρέφεται, μια χώρα ρημάζεται, μια νεολαία ακυρώνεται και ένα μέλλον μαυρίζει, τότε περιμένει κανείς την παλλαϊκή αντίσταση, αν όχι και ανατροπή, που ποθεί κάθε εξεγερμένη ψυχή.
Υπάρχει φυσικά και το μισογεμάτο ποτήρι: Υπήρξαν μεγάλες απεργίες και διαδηλώσεις, μετωπικές συγκρούσεις, πρωτόγνωρα κινήματα, όπως των αγανακτισμένων, ανατράπηκαν κυβερνήσεις, σβήστηκαν από τον χάρτη κόμματα, ξεπήδησαν νέοι πολιτικοί συσχετισμοί. Γεννήθηκε ένας νέος ΣΥΡΙΖΑ που διεκδικεί την εξουσία, πράγμα που μπορεί να αλλάξει όλα τα δεδομένα. Ωστόσο και παρ' όλα αυτά, τα Μνημόνια έχουν περάσει, τα σκληρά μέτρα έχουν περάσει και η καταστροφή συνεχίζεται. Με αντιστάσεις, αλλά συνεχίζεται.
Καθώς τα μέτωπα είναι πια απολύτως συγκεκριμένα, η διαπίστωση αυτή έχει τις επιπτώσεις της. Οι δανειστές και οι εκπρόσωποί τους στηρίζονται στην υπόθεση ότι η ελληνική κοινωνία αντέχει, παραμυθιάζεται, χειραγωγείται και άρα μπορούν να μην την υπολογίζουν και πολύ στη σκληρή τους αριθμητική.

Κι όμως το παιδί είχε εισιτήριο

Του  Θ. Καρτερού
Άφετε τα παιδία ελθείν προς με -είπε σύμφωνα με τον ευαγγελιστή ο Χριστός, όταν εμπόδιζαν τα παιδιά να τον πλησιάσουν. Αφήστε τα παιδιά να έλθουν σε μένα. Των γαρ τοιούτων εστί ἡ Βασιλεία των Ουρανών Γιατί είναι δική τους η βασιλεία των ουρανών.
Αν όμως για τον Ιησού τα παιδιά έχουν εξασφαλισμένη τη βασιλεία των ουρανών αυτό δεν πάει να πει ότι έχουν εξασφαλισμένα άλλα πιο πεζά πράγματα στη βασιλεία των μνημονίων. Διότι στη σημερινή Ελλάδα χιλιάδες παιδιά δεν έχουν ψωμί, γάλα, βιβλία. Και δεν έχουν, δεν μπορούν να έχουν, εισιτήρια του τρόλεϊ, του μετρό, ή του λεωφορείου.
Πράγματα λίγο πολύ γνωστά σε όλους:
Τα παιδιά που οι γονείς τους έχουν πολλά λεφτά δεν ξέρουν πώς είναι από μέσα το μετρό, το τρόλεϊ ή το λεωφορείο.
Τα παιδιά που οι γονείς τους έχουν κάποια λεφτά πληρώνουν το εισιτήριό τους και πηγαίνουν όπου θέλουν με το μετρό, το τρόλεϊ, ή το λεωφορείο.
Τα παιδιά που αντί να μετράνε τα άστρα, όπως έγραψε ο Λουντέμης, μετράνε τα λεπτά του ευρώ στην τσέπη τους, έχουν την επιλογή η να πάνε όπου θέλουν με τα πόδια, ή να επιχειρήσουν το επικίνδυνο ταξίδι Ζάππειο-Περιστέρι χωρίς εισιτήριο.
Με τον κίνδυνο του ελεγκτή ο οποίος αγνοεί τα λόγια του Χριστού και αντί για τη βασιλεία των ουρανών επιβάλλει πρόστιμα και απειλεί με συλλήψεις.
Τόσο απλά.
Ήταν θέμα χρόνου να γίνει το κακό, καθώς χιλιάδες παιδιά, αλλά και ενήλικες, διακινδυνεύουν για να μπορέσουν να μετακινηθούν. Και το κράτος, οι εταιρίες, εντείνουν τα μέτρα ελέγχου, πιέζουν τους ελεγκτές να είναι αυστηροί, ανακοινώνουν μέτρα για τους «τζαμπατζήδες», εξαπολύουν απειλητικές καμπάνιες και δυσβάσταχτα πρόστιμα. Όλα αναποτελεσματικά διότι ο Γιάννης Αγιάννης θα το αρπάξει τελικά το ψωμί μιας και δεν έχει να φάει, όσες απειλές και να κρέμονται πάνω από το κεφάλι του.

Δραγαζάνης.

του Θ.Καρτερού

Παρακολουθώντας από κάποια επικοινωνιακή απόσταση τα πράγματα, είναι εύκολο να διακρίνεις ότι, εκτός φυσικά του Αλέξη Τσίπρα. υπάρχουν δυο πρόσωπα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία έλκουν δημοσιογράφους, δημοσιολόγους, αναλυτές, συνομωσιολόγους -ενίοτε και εμβριθείς αερολόγους: Ο Γιάννης Δραγασάκης και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης.

Ο πρώτος επαινείται και καταγγέλλεται -μαζί και ταυτοχρόνως- ως αυτουργός και θιασώτης κάποιας δεξιάς στροφής του κόμματος. Ως προσγειωμένος στη σκληρή πραγματικότητα των δυσμενών συσχετισμών. Ως μαθητής όχι μόνο του Μαρξ, αλλά και του London School of Economics. Και τελικώς ως ρεαλιστής -λεξούλα που ανάλογα με το ποιος τη χρησιμοποιεί μπορεί να συνεπάγεται από βραβείο της ακαδημίας Αθηνών μέχρι μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση.

Ο δεύτερος επαινείται και καταγγέλλεται -επίσης μαζί και ταυτοχρόνως- ως πρωταγωνιστής και θιασώτης της προσπάθειας για μια ακόμα αριστερή στροφή του κόμματος. Ως οραματιστής μεγάλων ανατροπών που θα υπερβούν συσχετισμούς, δισταγμούς και στερεότυπα. Ως μαθητής όχι μόνο του Μαρξ αλλά και του Λένιν. Και τελικώς ως ο σκληρός του ΣΥΡΙΖΑ -λεξούλα που μπορεί να συνεπάγεται από χειροκροτήματα μέχρι κατηγορίες για υπέρβαση των εσκαμμένων και δημιουργία αριστερών άλλοθι.

Τούτων δοθέντων το συνηθισμένο είναι να αναζητούνται οι διαφορές τους. Εξάλλου, πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά -είναι φανερό ότι εκπροσωπούν δυο διαφορετικές σχολές σκέψης σε μια αριστερά που ευλόγως την προβληματίζει η προοπτική της κυβερνητικής εξουσίας. Εκείνο ωστόσο που αγνοείται, εσκεμμένα από αντιπάλους, αλλά συχνά καλή τη πίστει και από φίλιες δυνάμεις, είναι τα κοινά σημεία τους. Στα οποία αξίζει να δίνουν σημασία οι καλόπιστοι -για τους κακόπιστους ότι κι αν πεις θα χάσεις τα λόγια σου.

Κουμπουρ-Άριοι

Του Θανάση Καρτερού

Ξέραμε ότι μόλις εκλέχθηκαν στη Βουλή έσπευσαν να πάρουν μαζικά άδειες οπλοφορίας. Ξέραμε επίσης ότι τα κουβαλούν υπερηφάνως τα κουμπούρια -το είδαμε και στο σχετικό noir της επίθεσης βουλευτή τους κατά του Καμίνη. Ξέραμε τέλος και γιατί κάνουν όλο το σόου τόσο με τις άδειες όσο και με τα κουμπούρια -ως πολλαπλασιαστή της τρομοκρατίας τους τα χρειάζονται. Όποιον υπάνθρωπο μας κουνηθεί τον ξαπλώνουμε -κάπως έτσι.
 Τι κάνει Χάιλ Χίτλερ στα κεραμίδια είναι όλα αυτά. Εκείνο που δεν ξέραμε όμως είναι ότι τα τσογλάνια του Μιχαλολιάκου οπλοφορούν και μέσα στη Βουλή. Και το μάθαμε επισήμως όταν φτάσαμε στο σημείο να βγει ο Μεϊμαράκης και να διακηρύξει ότι από τούδε και εις το εξής θα περνούν από έλεγχο και οι βουλευτές. Και όποιον αρνηθεί τον έλεγχο ή βρεθεί με όπλο και αρνηθεί να το παραδώσει θα τον ξεφωνίσει ο ίδιος. Και θα δώσει το όνομά του στη δημοσιότητα.
Να τον ξεφωνίσει, ουδεμία αντίρρηση -αυτοί οι γνήσιοι Άριοι δεν μπορούν να μπαίνουν στη Βουλή σαν κουμπουρ-Άριοι.

Οι τρεις και η Τρούμπα

Του Θ. Καρτερού

Ο Ένα κλωτσούσε τραπέζια στο Μαξίμου και εξαπέλυε διαρροές ότι θα μας πάει όλους σε εκλογές, αν δεν συμμορφωθούν πάραυτα ο Δύο και ο Τρία. Ο Δύο κλωτσούσε καρέκλες στην Ιπποκράτους, απαιτούσε να γίνει αντιπρόεδρος και απειλούσε ότι θα έλεγε κι αυτός όχι στο χαράτσι, αν επέμενε στο όχι του ο Τρία. Ο Τρία πάλι, μιας και τα έχει ήδη κλωτσήσει όλα -ιδέες, προγράμματα, πολιτικές-, προτιμούσε να τσινάει δημοσίως: Εγώ χαράτσι δεν ψηφίζω και κλωτσάτε όσο θέλετε.

Ύστερα έγινε η σύσκεψη των τριών και προέκυψε ένα θαύμα!

Η αγορά των θυμωμένων

Του Θανάση Καρτερού

Δεν είναι λίγοι και εδώ στην Ελλάδα που αναρωτιούνται: Πώς οι Κύπριοι τόλμησαν τέτοιο σάλτο μορτάλε; Πώς επέλεξαν ένα όχι με τόσο ρίσκο από την υπακοή, που θα τους κόστιζε μεν ακριβά, αλλά θα τους κρατούσε στη σιγουριά της ΟΝΕ; Πώς τα έβαλαν με την ισχυρή Γερμανία χωρίς να υπολογίσουν ότι οι ισχυροί είναι αδίστακτοι και γίνονται πιο αδίστακτοι μπροστά στην αμφισβήτηση της ισχύος τους; Πώς εν τέλει αποφάσισαν να ξεβολευτούν αντί να επιλέξουν μια στάση «σκάσε και κολύμπα», αφού μάλιστα τη μεγάλη ζημιά την είχαν πάθει άμα τη ανακοινώσει της φονικής απόφασης του Eurogroup;
 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι -οικονομικοί, πολιτικοί, κοινωνικοί- πίσω από το τόλμημα

Ιδού η Κύπρος, ιδού και το πήδημα

Του Θ. Καρτερού
Σκέψη πρώτη: Επιτέλους βρέθηκε ένας λαός, μια Βουλή, ένα δημοκρατικό κράτος να πει όχι στον εκβιασμό της πολιτικής Βέρμαχτ που θέλει να ελέγξει την Ευρώπη. Και να τολμήσει αυτό το όχι όταν η τιμωρία για το τόλμημα είχε από τα πριν καθοριστεί και ανακοινωθεί από τους κυρίαρχους: Θα σας τσακίσουμε, θα σας οδηγήσουμε σε πλήρη καταστροφή και άτακτη χρεοκοπία. 
Σκέψη δεύτερη: Για ποια Ευρώπη, ποια αλληλεγγύη, ποιο ανθρωπισμό μιλάμε; Μπροστά στα μάτια μας εξελίσσεται η κτηνωδία σε όλο της το μεγαλείο. Εκατομμύρια άνθρωποι καταστρέφονται στην Ελλάδα και στον ευρωπαϊκό νότο και εκείνοι που τους καταστρέφουν δεν ενδιαφέρονται παρά να διαμοιράσουν τα ιμάτιά τους. Και μια μικρή χώρα, η Κύπρος, με τις γνωστές εθνικές δυσκολίες, αντί να βρει υποστήριξη στην... ευρωπαϊκή οικογένεια (εδώ γελάνε, ή κατεβάζουν καντήλια) καλείται να οδηγηθεί με τη θέλησή της στο ικρίωμα. 

Καημένε Διαμαντόπουλε, τι σου 'μελλε να πάθεις

Του Θανάση Καρτερού

Καημένε Διαμαντόπουλε, τι σου 'μελλε να πάθεις! Η παραλλαγή του γνωστού άσματος πάει γάντι με την περίπτωση του βουλευτή Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ. Με μια διαφορά: Ο Αθανασόπουλος, στον οποία αναφέρονται οι γνωστοί στίχοι, έχασε τα νιάτα του από κακούργα πεθερά. Στην περίπτωση του αριστερού βουλευτή όμως υπάρχει κακούργος πεθερός, ο οποίος ευτυχώς δεν έχει -ακόμα- τη δυνατότητα να ξεπαστρεύει τους ανεπιθύμητους γαμπρούς της εξουσίας. Τι έκανε ο συμπαθής στους Καστοριανούς -και όχι μόνο- Καστοριανός; Εξήγησε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη τι πρεσβεύει κατά τη γνώμη του η αναρχία -την άμεση δημοκρατία. Εξέφρασε τη συμπάθειά του για τις συλλογικότητες και τις δράσεις τύπου Βίλλα Αμαλίας, αλλά και για τον αναρχικό χώρο. Και επέμεινε -άκουσον, άκουσον- ότι ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν εξέγερση και όχι συνωμοσία της φωτιάς και κουραφέξαλα του γλυκού νερού. Το αποτέλεσμα ήταν ο κακούργος πεθερός Σίμος Κεδίκογλου να τον βαφτίσει κουκουλοφόρο. Να εγκαλέσει το κόμμα του γιατί δεν τον αποκεφαλίζει. Να μας ενημερώσει ότι η άποψη περί της αναρχίας ως άμεσης δημοκρατίας είναι αντίθετη προς το σύνταγμα και τη δημοκρατική ομαλότητα -την οποία ο πεθερός και το σόι του έχουν κορώνα στο κεφάλι τους. Και να μπλέξει τον βουλευτή με καδρόνια, λοστάρια, μάσκες, που μαζί με την κουκούλα τον στέλνουν τσιφ στην αντιτρομοκρατική. Και λες τώρα εσύ ο αθώος πολίτης. Βρε αγόρι μου Διαμαντόπουλε, τι τα ήθελες τα πολιτικά μαθήματα αναρχίας και εξέγερσης; Τρώει ο γάιδαρος ανθότυρο; Νογάει ο Κεδίκογλου από ισπανικό εμφύλιο και Βαρκελώνη, από αναρχοσυνδικαλισμό και Σάκο, από αναρχικό κίνημα και Βαντσέτι, από ελευθεριακό σοσιαλισμό και Ντουρούτι; Ο κόσμος καίγεται κι εσύ θα μας μάθεις τις διαφορές ενός ιδεολόγου αναρχικού από έναν χρήσιμο ηλίθιο -ή απλώς χρήσιμο- κουκουλοφόρο; Έλεος! Πες, παιδάκι μου, ότι καταδικάζεις τον αναρχισμό και τις παραφυάδες του να μην τρομάζεις τον κόσμο. Σταμάτα να λες άγνωστες λέξεις, όπως αυτοπροσδιορίζομαι -άκου αυτοπροσδιορίζεσαι, ποιος είσαι ρε φίλε; Πες ότι καλώς μπούκαραν στη Βίλλα Αμαλίας και στη Βίλλα Κάλλας και καλώς θα μπουκάρουν σε κάθε Βίλλα που ορισμένοι θέλουν να πάψει να είναι Βίλλα. Πες πόσο σέβεσαι το δικαίωμα στην ιδιοκτησία των ιδιοκτητών και στην ανέχεια των μη ιδιοκτητών. Και, εν τέλει, χαμογέλα ρε. Τι σου ζητάνε; 

Πηγή: www.avgi.gr

Ηθοποιάρες οι μπαγάσηδες

Του Θ.Καρτερού

Από θεατρικής απόψεως δεν τα πηγαίνουν και άσχημα οι τρεις εταίροι της κυβέρνησης. Τα ψηφίζουν βέβαια όσα είναι να ψηφίσουν - επ’ αυτού δεν σηκώνουν αστεία οι δανειστές που τους περιβάλλουν με την εμπιστοσύνη τους. Αλλά έχουν ταυτόχρονα το πολιτικό σθένος και την καλλιτεχνική διάθεση να σκηνοθετούν με μεγάλη προσοχή τον εαυτό τους και να υπηρετούν όλο και καλύτερα ο καθένας τον ρόλο που έχει επιλέξει. Και το όλον θέαμα απέκτησε διαστάσεις υπερθεάματος με το φορολογικό.
Ηθοποιάρες οι μπαγάσηδες! Ο Σαμαράς είναι ο Ηγέτης. Βλοσυρός με τους διαφωνούντες, άτεγκτος στην υπηρεσία του Μνημονίου, αλλά ταυτόχρονα ανθρώπινος με τα θύματα της πολιτικής του - έτοιμος να τα προστατέψει από τις ακρότητες των τεχνοκρατών. Ο Βενιζέλος είναι ο Ταξιθέτης - τακτοποιεί στις θέσεις τους όλους τους θαμώνες του Μνημονίου, τους εφοδιάζει με το πρόγραμμα, πετάει έξω όποιον δεν αντιλαμβάνεται την εθνική σημασία του εγχειρήματος. Και ο Κουβέλης είναι ο Ικέτης - αυτός όλο παρακαλάει εξ ονόματος των αδυνάτων για έλεος, για βελτιώσεις, για τροποποιήσεις, για ότι εν γένει κάνει πιο ανθρώπινο το απάνθρωπο.
Αν το έργο δεν ήταν τόσο σκληρό και το εισιτήριο τόσο ακριβό, θα μπορούσε να είναι και διασκεδαστικό το όλον πράγμα. Δυστυχώς όμως για τους πρωταγωνιστές, το κοινό είναι μάλλον απρόθυμο να συγκινηθεί και να αισθανθεί το βάθος της τέχνης τους. Έτσι που τελικώς το κέρδος τους -και κρίμα τόσος κόπος και τόσες πρόβες με επικοινωνιολόγους και image makers- να είναι μόνο γιουχαΐσματα και ενίοτε και γιαούρτια. Και χάνεται έτσι η ευκαιρία να εκτιμήσουμε τους πολιτικούς μας τουλάχιστον ως υπηρέτες της υποκριτικής και ποιούντες ήθος - τώρα τι ήθος, είναι μια άλλη ιστορία.
Ωστόσο μπορεί κανείς να συναγάγει ένα συμπέρασμα από το παιγνίδι αυτό των ρόλων: Ενώ διαπράττουν όσα διαπράττουν όλο μαζί, φροντίζουν ο καθένας και την πάρτη του. Διότι, αν το καλοσκεφτείς, οι ρόλοι παίζονται μεν τώρα, αλλά θα είναι χρήσιμοι αύριο - μεθαύριο, όταν έρθει η ώρα για την ακροβασία της κάλπης. Τότε, για να επιβιώσει των άλλων, ο ένας θα έχει να επικαλείται την αποφασιστικότητά του για τη σωτηρία μας, ο άλλος τις ταξιθετικές του διαφωνίες, ο τρίτος τις ταξικές του ικεσίες.
Κι αν τους αντέξει το σκοινί, θα φανεί στο χειροκρότημα...
Πηγή: Αυγή