Από το Άουσβιτς στη Ζίμενς... ένα φουγάρο δρόμος

Του Πάνου Σκουρολιάκου*
Πώς γίνεται μια κτηνώδης ιδεολογία να βρει ανταπόκριση σε υπολογίσιμα μεγέθη του λαού; Να πείθει στοχεύοντας στην πιο χαμηλή λειτουργία ψυχής και μυαλού; Γίνεται. Λεφτά χρειάζονται. Με αυτά χειραγωγούνται μυαλά και συνειδήσεις. Δημιουργούνται θύτες και θύματα. Στήνεται μια σκηνή τρόμου, όπου οι σκηνοθέτες οργανώνουν τα πάντα, κρυμμένοι στο απόλυτο σκοτάδι.
Για να μην κάνουμε τους ευφάνταστους σεναριογράφους περί του τι οικονομικές σχέσεις υπήρχαν ανάμεσα στη συμμορία της Χ.Α. και οικονομικούς παράγοντες της χώρας μας, ας προστρέξουμε στην Ιστορία. Και ας τη δούμε μέσα από την τέχνη. Μέσα από το θεατρικό είδος που εισήγαγε ο Έρβιν Πισκάτορ ως «Θέατρο Ντοκουμέντο». Ο όρος παραπέμπει στη δραματοποίηση ιστορικών γεγονότων, όπου το «δημιουργικό» μέρος του συγγραφέα σέβεται απολύτως τα γεγονότα τα οποία διαχειρίζεται.
Ο Γερμανός συγγραφέας Πέτερ Βάις, που υπέστη ουκ ολίγα από το χιτλερικό καθεστώς, γράφει το 1960 το συγκλονιστικό θεατρικό έργο «Ανάκριση». Βασισμένος στα πρακτικά της δίκης της Φραγκφούρτης, δημιουργεί μια θεατρική καταγγελία για την οικονομική και πολιτική ελίτ που άνοιξε την πόρτα στον Χίτλερ και το καθεστώς του. Για εκείνη την τάξη, που ωφελήθηκε από τον ναζισμό και τον πόλεμο. Αντιπαραθέτει σε αυτό μαρτυρίες κρατουμένων απέναντι σε εκείνες των δημίων τους στο Άουσβιτς.

Βλαχοδήμαρχος 2014 - The Next Generation

του Π. Σκουρολιάκου

Μπαμ ηκούσθη στον αέρα και, μόλις ο Αλέξης Τσίπρας εν όψει των εκλογών για την Τοπική Αυτοδιοίκηση μίλησε για τους βλαχοδημάρχους της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, εξεμάνησαν τινές εξ αυτών, μηδέ του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης εξαιρουμένου.
Γιατί όμως παρεξηγήθηκαν; Στο λεξικό «Τεγόπουλου - Φυτράκη» ως βλαχοδήμαρχος ορίζεται ο δήμαρχος χωριού που κατοικείται από Βλάχους και (ειρωνικά) ο «νεόπλουτος χωρικός με αγροίκους και άξεστους τρόπους». Μπορεί ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ως Ηπειρώτης εκ καταγωγής, να αναπόλησε τους τόπους των παππούδων του. Θα μπορούσαν λοιπόν να ρωτήσουν πριν εκτεθούν. Εκτός και αν εξαιρούν Σαρακατσάνους, Καραγκούνηδες και γενικώς επαρχιώτες από τους δημότες τους. Αποφάσισαν, προφανώς, ότι τους αφορά η δεύτερη ερμηνεία.

ΝΕΑ ΚΑΙ ΩΡΑΙΑ σε ελεύθερη πτώση

Του Π.Σκουρολιάκου

Μπήκε στη ζωή μας ως ελκυστική απαστράπτουσα σταρ απέναντι στη σοβαρή, συντηρητική και εν πολλοίς άνευρη Δημόσια Τηλεόραση. Και το όνομα αυτής «Ιδιωτική Τηλεόραση» και για κάποιους «Ελεύθερη Τηλεόραση».
Η Δημόσια Τηλεόραση ήταν (και θα είναι;) ένα δημόσιο αγαθό. Ως δημόσια αγαθά ορίζουμε εκείνα που προσφέρονται στους πολίτες, ανεξαρτήτως του αριθμού των καταναλωτών. Για τα έξοδα επιβαρύνεται το κράτος. Δηλαδή, για να συνεννοούμαστε, οι πολίτες. Αυτό συμβαίνει στην περίπτωση της δημόσιας τηλεόρασης. Στην ιδιωτική, όμως, πληρώνει ο επιχειρηματίας. Το προϊόν που παράγεται εμπίπτει στους νόμους του εμπορίου. Οι «πελάτες-θεατές» είναι βασικό στοιχείο της ύπαρξης της επιχείρησης. Η τηλεόραση, λοιπόν, θα είναι ή «Δημόσιο Αγαθό» ή «Εμπορική Βιομηχανία».
Το Ελληνικό Δημόσιο, ως υποχρεωμένο να προσφέρει το αγαθό της τηλεοπτικής επικοινωνίας, αντιμετώπισε αυτή του την υποχρέωση βαριεστημένα και αδιάφορα. Το χρησιμοποίησε για να επικοινωνεί η κάθε κυβέρνηση την πολιτική της και να επιβάλλει τις απόψεις της. Με οδηγία που εξέδωσε το Συμβούλιο της Ευρώπης, όμως, άνοιξε ο δρόμος για την ιδιωτική πρωτοβουλία στον ραδιοτηλεοπτικό χάρτη.

Ο υπουργός φωτογραφίζεται

Του Π. Σκουρολιάκου
Προίκα τους θεωρούν οι κατ' επάγγελμα πολιτικοί τη φωτογράφισή τους με κάποιον «διάσημο». Όσο πιο συμπαθής στο κοινό είναι αυτός ο διάσημος, τόσο περισσότερο ανεβαίνουν οι μετοχές του πολιτευτή. Όσο πιο αγαπητό είναι το άλλο πρόσωπο στη φωτογραφία, τόσο πιο πολλή συμπάθεια ξεκλέβει και ο επαγγελματίας βουλευτής, υπουργός, δήμαρχος κ.ο.κ.
Αυτό το καλοκαίρι, μεταξύ άλλων, απασχόλησαν τις εφημερίδες, τα social media, τα κουτσομπολιά και τις σοβαρές συζητήσεις δύο γεγονότα. Γεγονός πρώτον: Η άρνηση του Γιώργου Κιμούλη μετά την πρεμιέρα της «Μήδειας» στην Επίδαυρο να φωτογραφηθεί με τον υπουργό πολιτισμού, Πάνο Παναγιωτόπουλο. Γεγονός δεύτερον: Η εισαγωγή στο νοσοκομείο σπουδαίου πρωταγωνιστή του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, μετά την έξωσή του από το σπίτι όπου έμενε με την οικογένειά του, λόγω αδυναμίας πληρωμής του ενοικίου.
Στην πρώτη περίπτωση, ο υπουργός έφυγε άπρακτος. Η προσπάθεια του επιτελείου του να κυκλοφορήσει την επομένη μια φωτογραφία από την Επίδαυρο με έναν πρωταγωνιστή για τον οποίο το κοινό ενδιαφέρεται, έπεσε στο κενό. Χάθηκε μια ευκαιρία να πιστοποιηθεί η προσφορά του υπουργού στον πολιτισμό με μια εικόνα που αξίζει όσο χίλιες λέξεις που λέει και το γνωστό απόφθεγμα. Μια εικόνα, ή χίλιες λέξεις, που θα μπορούσαν να καλύψουν το ανύπαρκτο ενδιαφέρον αυτής της κυβέρνησης για ό,τι έχει σχέση με τον πολιτισμό.