Η μπριζόλα και η πολιτική, του Ουμπέρτο Έκο. Εξαιρετικά επίκαιρο

Πέρασε κιόλας ένας μήνας από τότε που ο πιανίστας Maurizio Pollini προσπάθησε να διαβάσει την πολυσυζητημένη δήλωση για το Βιετνάμ, πριν αρχίσει τη συναυλία στην αίθουσα της «Εταιρείας του Κουαρτέτου», και η διαμάχη δεν τελείωσε ακόμη: το αποδεικνύουν τα γράμματα που συνεχίζουν να έρχονται στα γραφεία των εφημερίδων του Μιλάνου, καθώς και η δήλωση των μουσικών που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην εφημερίδα «Il Giorno».

Πιστεύω επομένως ότι δε θα είναι κακό αν προσπαθήσω να κάνω μια θεωρητική εξέταση του γεγονότος από όλες-του τις πλευρές, γιατί πράγματι η χειρονομία του Pollini και η αντίδραση που προκάλεσε, δεν αφορά μόνο την πολιτική, αλλά τον ίδιο το ρόλο και την έννοια της τέχνης και του καλλιτέχνη της εποχής-μας...
Ας δούμε λοιπόν ποιο είναι το νόημα του επεισοδίου από πολιτική σκοπιά, από αισθητική σκοπιά («τι είναι η τέχνη») και από κοινωνιολογική σκοπιά («τι είναι σήμερα ο καλλιτέχνης;»).
Ειπώθηκε ότι ο Pollini έκανε πολιτική μέσα σ’ ένα περιβάλλον που, από παράδοση και ορισμό, πρέπει να είναι άσχετο με την πολιτική. Ωραία. Ας προσπαθήσουμε τώρα να φανταστούμε τι θα συνέβαινε αν ο Pollini, δίνοντας μια συναυλία μετά από μια καταστροφική νεροποντή, ή μετά από κάποιο σεισμό, ή ακόμη μετά από ένα τρομαχτικό αεροπορικό δυστύχημα, άρχιζε τη βραδιά διαβάζοντας μια συγκινητική δήλωση συμπαράστασης, ζητώντας απ’ το κοινό ενός λεπτού σιγή. Είναι εύκολο να υποθέσουμε ότι όλοι θα σηκωνόντουσαν και, συγκινημένοι, θα δεχόντουσαν την ευγενική πρόταση.

Θα μπορούσε η Ελλάδα να επιβιώσει από μια έξοδο από ΕΕ και Ευρώ ?

Νίκος Προγούλης, Γιάννης Ραχιώτης

Σκοπός του άρθρου στο οικονομικό σκέλος του δεν είναι να μπει σε τεχνικές λεπτομέρειες της επόμενης μέρας, για παράδειγμα,  τι θα γίνει σε περίπτωση εξόδου από την Ευρωζώνη με το ενεργητικό των τραπεζών ή των ασφαλιστικών ταμείων, με τα ATMs, με τις συμβάσεις, με το αν θα υπάρχουν για ένα διάστημα παράλληλα και τα δύο νομίσματα, (Δραχμή – Ευρώ), κλπ, ζητήματα για τα οποία υπάρχουν σχετικές μελέτες[1], αλλά να υποστηρίξει ότι καταρχήν, μια έξοδος από ΕΕ και Ευρωζώνη  όχι μόνο είναι εφικτή, αλλά θα αποδειχτεί επωφελής στο άμεσο και ιδιαίτερα στο απώτερο μέλλον.

Μερικές βασικές σκέψεις:

-     Η Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να σηκώσει κεφάλι όσο είναι αναγκασμένη να αποπληρώνει ένα χρέος που θα κουρεύεται μόνο τόσο, όσο θα παραμένει και πάλι αδύνατο να εξοφληθεί. Θα αποστραγγίζεται για την αποπληρωμή του κάθε δημόσιο έσοδο,  θα ιδιωτικοποιηθούν και τα τελευταία απομεινάρια της κρατικής περιουσίας, θα καταλυθεί ακόμη περισσότερο η εθνική κυριαρχία.

-     Μονομερής παύση πληρωμών από την Ελλάδα και άρνηση του χρέους, που εμείς το θεωρούμε μονόδρομο, σημαίνει  προβλήματα των Ελληνικών, (και όχι μόνο), τραπεζών χωρίς τη δυνατότητα προσφυγής σε EKT και ΕΕ, οπότε είναι απαραίτητος ο εθνικός έλεγχος του νομίσματος και βεβαίως η εθνικοποίηση των τραπεζών.  Αυτός είναι ένας μόνο από τους λόγους που κάνει επιτακτική την έξοδο από την Ευρωζώνη.

ΣΥΡΙΖΑ και «17Ν»: Από τη Μπακογιάννη στον Παπαγιάννη ή το αντίστροφο;

Όταν η ΝΔ γίνεται του «Παρασκηνίου»…

Μετά την απίστευτη δήλωση-ανακάλυψη Σαμαρά, σύμφωνα με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να δώσει «επίδομα ανεργίας διαρκείας στους λαθρομετανάστες» (!), η  Ντόρα Μπακογιάννη ανέλαβε να ενημερώσει το πανελλήνιο ότι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάστηκαν ως μάρτυρες υπεράσπισης στην προ 9ετίας δίκη της «17Ν». 

Το θέμα έκανε ταχύτατα το γύρο των ΜΜΕ και του Διαδικτύου, και συζητήθηκε αρκετά. Περί τίνος επρόκειτο όμως;

Μια πρόχειρη αναζήτηση στο Google μαρτυρά ότι η «αποκάλυψη», στην πραγματικότητα, δεν έγινε από την κυρία Μπακογιάννη και ότι η ίδια την αναπαρήγαγε από την ιστοσελίδα της εβδομαδιαίας «αποκαλυπτικής» εφημερίδας «Το Παρασκήνιο», που τη δημοσίευσε το απόγευμα της Πέμπτης 24 Μαΐου. 

Για τον Λούτσιο Μάγκρι και τις διαδρομές του Ιταλικού κομμουνιστικού κινήματος.

Tου Παναγιώτη Σωτήρη 

Η απόφαση του Λούτσιο Μάγκρι να βάλει τέλος σε μια ζωή που έδειχνε να μην έχει πια νόημα ερμηνεύτηκε από διάφορούς ως την αδυναμία ενός ανθρώπου του ευρωπαϊκού κομμουνισμού του 20^ου αιώνα να συνυπάρξει με την σύγχρονη ιταλική και παγκόσμια πραγματικότητα και τις προκλήσεις της. Άλλοι θα θρηνήσουν την απώλεια μιας ιστορικής φυσιογνωμίας της Αριστεράς, με τον γνωστό τρόπο της αναδρομικής δικαίωσης των τεθνεώτων. Άλλοι, λίγο πιο προσεκτικοί θα θυμηθούν και τις – υπαρκτές – παλινωδίες του ίδιου του Μάγκρι στην πολιτική του διαδρομή. Αυτό, όμως, που έλλειψε σε όλη αυτή τη συζήτηση ήταν μια πιο προσεκτική αποτίμηση της συμβολής που όντως είχε ο Μάγκρι και το ρεύμα στο οποίο συμμετείχε στην υπόθεση της ανανέωσης της επαναστατικής στρατηγικής.

 Και αυτό γιατί ο Μάγκρι υπήρξε κομμάτι μιας ευρύτερης συλλογικής προσπάθειας που βγήκε από την καρδιά του Ιταλικού Κομμουνισμού και ταυτόχρονα προσπάθησε να τον αμφισβητήσει ή να τον μετατοπίσει προς τα Αριστερά, συλλογική προσπάθεια που αποτυπώθηκε στο περιοδικό – αργότερα εφημερίδα – Il Manifesto και την πολιτική ομάδα γύρω από αυτό.