Μονά - ζυγά των τραπεζιτών

Από το "Δρόμο"  31/3/2012 Πώς οι τραπεζίτες εξασφαλίζουν ότι η ανακεφαλαιοποίηση αντί κρατικοποίησης των τραπεζών θα φέρει κοινωνικοποίηση των ζημιών τους Η κυβέρνηση και η τρόικα, όταν πρόκειται για τους μισθούς του δημοσίου ή του ιδιωτικού τομέα και την κατάργηση των συλλογικών τους συμβάσεων, την περίφημη εσωτερική υποτίμηση, δεν διαπραγματεύονται και νομοθετούν με ταχύτητα φωτός. Όταν όμως πρόκειται για τις τράπεζες και την κάλυψη των όποιων ζημιών έχουν υποστεί από το κούρεμα των ομολόγων μέσω της ανακεφαλαιοποίησής τους, διαπραγματεύονται χαλαρά και με άνεση χρόνου. Η υπουργική απόφαση για τους όρους της ανακεφαλαιοποίησης υποτίθεται ότι ήταν ανάμεσα στις πρώτες κυβερνητικές προτεραιότητες, πλην όμως η τελική διατύπωση παρατείνεται μέχρι το Πάσχα, με διαβουλεύσεις τόσο με την τρόικα (και χθες με το άτυπο Eurogroup της Κοπεγχάγης) όσο και με τους ίδιους τους τραπεζίτες. Θεωρητικά η χρονοτριβή αυτή υποτίθεται ότι σχετίζεται με την απαίτηση της τρόικας και ιδιαίτερα της ΕΚΤ να διασφαλίζεται πως τα χρήματα που θα δοθούν στις τράπεζες θα περάσουν στη λεγόμενη πραγματική οικονομία, για να δώσουν μια ελάχιστη ανάσα ανάπτυξης στη ψυχορραγούσα παραγωγική και εμπορική δραστηριότητα. Στην πράξη, ωστόσο, το αντικείμενο της διαπραγμάτευσης είναι όχι ο αναπτυξιακός ρόλος των τραπεζών, αλλά τα δικαιώματα των μεγαλομετόχων τους και η διασφάλιση του ιδιωτικού τους χαρακτήρα.